BOBEK. POWAŻNY KRÓLIK O NIEPOWAŻNYM IMIENIU

    Zdjęcie powyżej jest powiększonym fragmentem jednego ze zdjęć z posta o Dniu Otwartym. Tuż nad kartką, na której piszę, leży książka. Widać też królika, który stał się inspiracją do jej powstania i różne gadżety promocyjne, bowiem, wpisując mój wierszyk do azylowej Księgi pamiątkowej, usiadłam (wtedy o tym nie wiedząc) na miejscu Zuzanny Samsel - autorki książki. 
    Książkę kupiłam już podczas zeszłorocznego Dnia Otwartego (a właściwie zamówiłam, bo chciałam mieć autograf). A podczas tegorocznego Dnia Otwartego udało mi się poznać autorkę osobiście.

    Kiedy przyszła przesyłka, od razu wzięłam się za czytanie. Przeczytałam całą, i bardzo mi się spodobała. „Bobek, poważny królik o niepoważnym imieniu”, to niezwykła, ciekawa i wciągająca książka. Łączy świat realny ze światem fantazji, pokazując, że granica między nimi jest bardzo cienka i - jeśli wystarcza wyobraźni - łatwa do przekroczenia. Historia Billy'ego i Bobka pokazuje, jak ważna jest przyjaźń i lojalność, jak inteligencja, odwaga, determinacja i współpraca pomagają osiągnąć cel. Uświadamia, że to czego szukamy, jest czasem bardzo blisko Tutaj dobrzy otrzymują nagrodę, źli zostają ukarani, a zagubieni odnajdują drogę lub dostają drugą szansę. A do tego czyta się ją z zapartym tchem, przeżywając przygody razem z bohaterami. Jest przeznaczona dla dzieci w wieku od 8 do 12 lat, ale oczywiście znajdą się zarówno młodsze, jak i starsze dzieci, dla których będzie odpowiednia i którym się spodoba. Myślę, że i wielu dorosłym czytanie o przygodach bohaterów sprawi przyjemność. Polecam książkę każdemu, kto chce kupić dzieciom lub wnukom coś do wspólnego albo samodzielnego  czytania. 
Książkę można kupić przez stronę na Facebooku: 
https://www.facebook.com/profile.php?id=61567410624236
Królik ze zdjęcia zainspirował autorkę do napisania książki, tego się dowiedziałam od jednej ze znajomych córki, która zna osobiście Zuzannę Samsel. Ma ją jeszcze zapytać, skąd się ten królik w ogóle u niej znalazł.

BLOGGER SIĘ ZBIESIŁ

 Nie można komentować postów, próbowałam na kilku blogach. Czy to sprawka AI ? 😈😉

Ale można pisać posty. Znalazłam nawet możliwość rysowania przy pomocy myszki, jak w Paincie, to narysowałam wam kwiatek 😃 Własnoręcznie.

Cóż, musimy poczekać, aż Bloggerowi przejdzie.

DZIEŃ OTWARTY W DOMU KRÓLIKA

      Ostatnią sobotę sierpnia miałam (jak co roku) zajętą, bo w Domu Królika, prowadzonym przez Fundację Azyl dla Królików z Torunia, odbywał się Dzień Otwarty. Już na kilka dni przed wyjazdem zaczęłam się zastanawiać nad wierszykiem do księgi pamiątkowej, ale napisałam go dopiero w pociągu, w drodze do córki (co widać 😉), bo najpierw pojechałam do niej, a potem razem pojechałyśmy do Torunia. 

        "Gdy trzcina zaczyna płowieć,
        a żołądź większy w dąbrowie,
        znak, że lata złote nogi
        już się szykują do drogi".
                                    K.I. Gałczyński
                                    "Kronika olsztyńska"

                                                                No tak. Już kończy się lato.

Zaczyna się robić jesiennie, 

więc w drogę znów wyruszamy

w jednym kierunku, niezmiennie.

A cel nasz? To Dom Królika,

to miejsce piękne i dobre,

bo jeśli królik tu trafi,

to ktoś mu zawsze pomoże!

I wszystkie królicze biedy,

i chore, i zaniedbane,

tutaj dochodzą do siebie,

tutaj się czują wspaniale!

Lecz żeby doszło do tego, 

żeby zdarzyło się dobro,

wszyscy jesteśmy potrzebni,

potrzebna jest nasza pomoc.

I po to tu wszyscy zjeżdżają,

by w czasie Dnia Otwartego

dla Azylantów kochanych

uczynić móc coś dobrego ♥

Właśnie skończyłam wpisywać wierszyk 😊

    Dzień Otwarty to zawsze święto radosne, mimo że wymaga od wolontariuszy i zarządu fundacji wiele pracy i zaangażowania. Trzeba ogarnąć ten cały bałagan, który robią goście, obsłużyć ich, pilnować sprzedaży, licytacji, a przede wszystkim królików, żeby nie stała im się jakaś krzywda. Azylowi goście na ogół wiedzą, jak się zachowywać przy królikach, a króliki, te które mogą swobodnie biegać między ludźmi, mają na gości totalnie wywalone, w ogóle się nimi nie przejmują. Dają się, owszem, pogłaskać, chętnie schrupią jakiś smaczek, ale poza tym robią, co chcą.

Nawet ładnie mi zapozowały 😊    

    Podczas Dnia Otwartego zobaczyć, jak wygląda Dom Królika, kupić lub wylicytować różne królicze gadżety, fajne przedmioty, rękodzieło, biżuterię, zjeść coś słodkiego (w tym tradycyjnego gofra, bo Dzień Otwarty bez gofra to już nie to samo 😉), wypić kawę, herbatę itp. A wszystko po to, aby wspomóc Azyl. Wszystkie rzeczy, i te do kupienia, i te na licytację, i słodkości pochodzą od darczyńców. Każdy stara się coś podarować albo kupić, a najczęściej jedno i drugie. Licytacja to w ogóle ciekawa sprawa, bo fanty idą za grube sumy, w ogóle niewspółmierne do ich zwykłej wartości. Liczy się to, że chce się jakiś fant mieć. 

Fragment straganu

    Tym razem nie wykonałam żadnego rękodzieła, za to upiekłam kruche ciasteczka w kształcie królików, waniliowe i kakaowe. Eksperymentalnie zrobiłam też takie łączone, dwukolorowe. Niestety, nie zrobiłam zdjęć w domu, a na miejscu, kiedy przyszło mi to do głowy, okazało się, że zostały już nędzne resztki ciasteczek. A, dodam, że za ciasto i inne takie, którymi goście częstują się samodzielnie, należy wrzucić do puszki co łaska.
   Oczywiście wzięłyśmy udział w licytacji (ten dreszczyk emocji!). Moja Dorota wylicytowała dla siebie, a raczej dla swoich królików, cały karton różnych ziół, dwie poduszki i już nie pamiętam dokładnie co. Ja wylicytowałam torbę na zakupy, a Dorota dla mnie obraz z królikiem. Oprócz tego kupiłam książkę, rękawicę i łapkę z królikiem, bransoletkę, dwa koralikowe pierścionki i kolczyki, które (zbyt brutalnie przeze mnie potraktowane) odkleiły się od sztyftów. Ale oczywiście je naprawię, bo wystarczy do tego kropla kleju. Dorota też nakupowała różnych drobiazgów.

Na zdjęciach moje zdobycze i obrazek, który kupiła Dorota. W małym pokoju mam już swoistą galerię. Przy okazji ją pokażę.
    Jeszcze nie wiemy, ile dziewczyny zebrały, ale chyba trochę mniej niż zwykle, bo ze względu na pogodę było mniej ludzi, a do tego nie przyjechała najostrzej licytująca para.
    Po zakończeniu imprezy byłyśmy na obiedzie, a ponieważ wybrałyśmy słynną toruńską pierogarnię "Stary młyn", w której są zawsze kolejki, to musiałam pojechać do domu późniejszym pociągiem.
    To był bardzo fajnie spędzony czas, już czekam na przyszłoroczny Dzień Otwarty 💖

JESZCZE WAKACYJNIE

    Kilka dni się nieco przeciągnęło. Do dwudziestu pięciu 😇 Ale, jak wiedzą fejsbukowe Kurki, jak zwykle byłam niezwykle zajęta 😉 Wiele mi w poprzednich postach umknęło. Przede wszystkim miałam fajne wakacje z dziećmi, co prawda z każdym osobno, ale w sumie spędziłam z nimi prawie miesiąc. Syn powoził nas trochę po okolicznych miastach, byłam w Lincoln, w Nottingham, w Bostonie i w Cambridge, gdzie naoglądałam się starej, zabytkowej architektury. W mieście, w którym syn mieszka jest jej też sporo. Nie chcę was zasypywać zdjęciami, których napstrykałam multum, ale kilka wrzucę. Najciekawsze są z Cambridge. Bardzo mi się spodobało Trinity College. Studiowali tu między innymi Isaak Newton i Steven Hawking. A do Hawkinga pałam ostatnio miłością wielką, czytałam jego eseje; opowiada w nich o swoim życiu i bardzo przystępnie wyjaśnia własne teorie i odkrycia.

Wielka Brama (Great Gate) z pomnikiem Henryka VIII prowadząca na dziedziniec Trinity College.

 

Część dziedzińca Trinity College.

    Byliśmy w pubie The Eagle zarządzanym przez browar Green King (tablica po lewej), w którym zostało ogłoszone odkrycie struktury podwójnej helisy DNA (pamiątkowa tablica po prawej). Piwo tam kosztuje kilkanaście funtów. Syn nie chciał się przyznać, ile dokładnie zapłacił, hrehrehre.

    Przez Cambridge przepływa rzeka Cam, którą pływają płaskodenne łodzie, przewożąc turystów. Odniosłam wrażenie, że robi to sporo studentów i sobie w ten sposób zarabiają.

To jeszcze wrzucę wam trochę angielskich kwiatków. Na dwóch górnych zdjęciach dziurawiec ozdobny, każde zdjęcie z innego miasta :D

Na dwóch na dole - róże z ogrodu syna. Obie przepiękne; pierwsza cudnie pachnie, a druga ma niezwykły kolor, którego zdjęcie nie oddaje. Udało mi się uzyskać pewne podobieństwo przy pomocy filtrów.

    Do domu przywiozłam kilka drobnych prezentów dla rodziny i prezent dla mnie od syna - cudną bransoletkę z bursztynem, wykonaną ze starych, srebrnych łyżeczek. W Bostonie jest nieduża galeria handlowa, w której jest sklepik z wyrobami rzemieślniczymi. Właśnie tam sprzedają te bransoletki. Są przeróżne - z kamieniami i bez, ale wszystkie zrobione ze starych widelczyków i łyżeczek. I wszystkie piękne, wybór jest naprawdę trudny.

    Niedługo po moim powrocie Mnemo rozkręciła (z okazji przesilenia letniego) na fejsbuku akcję robienia wianków. Ja zrobiłam taki - po kilkunastu dniach ładnie się ususzył. Obok tego wysuszonego wiszą zawieszki woskowe od Tupajki.

    O tym, co działo się w czerwcu i lipcu pisałam częściowo w jednym z poprzednich postów. W tym czasie starałam się też pracować nad kartkami, co szło mi dość marnie, bo biegałam na koncerty, Sesje Irlandzkie i byłam na wycieczce w Stawisku, czyli w domu Jarosława Iwaszkiewicza. 

    Pod koniec lipca byłam w stolicy u córki. Tam, już po raz kolejny, widziałam różowo kwitnące robinie i, po raz pierwszy w życiu, przepięknego pazia żeglarza. I udało mi się zrobić mu zdjęcie na kwiatach żmijowca♥

    Potem przyjechałyśmy z córką do mnie, a że zaczęły się już koncerty szantowe, to byłyśmy razem na pierwszym z nich. Na kolejnym byłam sama, na ostatni też pewnie pójdę we własnym towarzystwie😁

    

    Mnemo pokazała nam na FB, jak się robi dywanik kwiatowo-ziołowy, więc postanowiłam spróbować zrobić taki. Oczywiście nie taki sam, bo wygląd dywanika zależy od tego, czego uda się narwać. Mnie wyszło tak: 

Są tu: bylica pospolita, bylica piołun, komosa lebioda, dzika marchew, krwawnik, nawłoć, wrotycz, dziki pasternak i suche trawy. Nie było prawie żadnych roślin w innych kolorach niż żółty i biały. Trochę cykorii podróżnik, ale jej kwiaty szybko się zwijają i tracą kolor. Nawet czerwonej koniczyny nie było, bo trawniki świeżo wykoszone.

   

    Pogoda tego lata jest dziwna. Raz upał, raz chłód. Dziś się zrobiło wręcz jesiennie - od rana leje, wieje i na termometrze za oknem jest zaledwie 15 stopni, a telefon pokazuje 14. I co prawda już dawno miałam zamiar pokazać wam moje letnie dekoracje, ale mi jakoś nie wyszło😉 Choć w związku z pogodą nastrój mam mało wakacyjny, to jednak pokażę je teraz:

Jak już od kilku lat jest to dekoracja w morskich klimatach. Niby ta sama, ale nie taka sama 😊 Wciąż dochodzą jakieś elementy. A część dekoracji to dzieła zdolnych rąk Hany, naszej PrezesKury. To obrazek z  czerwoną żaglówką na drewnie i trzy drewniane rybki: po prawej przed koszyczkiem z lawendą, po lewej przed szkatułką z obrazkiem z jachtami, obok latarni morskiej, i jeszcze mała, bardzo kolorowa rybka przed obrazkiem Hany. Jest tu też wyskakująca z wody orka, którą namalowała młoda dziewczyna sprzedająca swoje prace na pchlim targu.

Na pierwszym zdjęciu jest półka nad telewizorem, pod spodem ta spod telewizora - dekoracja trochę zasłania kable, na które ostatnio udało mi się kupić pudełko, więc widać je jeszcze trochę mniej, niż przedtem. I tu też jest element, który mam dzięki Hanie - latarnia morska. To nie jej wytwór, ale bardzo mi pasuje.
 "I to (tym razem) by było na tyle", jak kończono jeden z programów dawno temu w radiowej Trójce, hrehrehre :D:D:D

TRAWA 3

 

    To tylko krótki post podsumowujący głosowanie. Omsknął mi się o jeden dzień, bo dzień później wróciłam do domu. Głosów było malutko, w tym jeden ex aequo, więc wyszło tak:

LUSTRO - 3 głosy,
POWIETRZE - 3 głosy,
CHMURY - 1 głos.

Boguśka - musisz zdecydować, bo nagroda jest jedna!

A całkiem nowy post będzie za kilka dni :D:D:D

EDIT
Boguśka się zdecydowała, wobec czego mamy takie wyniki:
LUSTRO - 4 
POWIETRZE - 2
CHMURY - 1

 Czyli wygrywa Marija! Gratulacje !!!

TRAWA 2

 

    Myślę, że czas zakończyć ten nieco nietrafiony konkurs 😉 To był totalny spontan, nie do końca przemyślany. Najwyraźniej, co zresztą widać po ilości propozycji, nie bardzo jesteśmy w stanie przebić poziom dziwności i głupoty, który w tej dziedzinie prezentuje ludzkość - i to od zarania.

Jednak słowo się rzekło, propozycje padły, więc poddaję je pod głosowanie.
    1. Marija:
Pocięte na kawałki LUSTRA w których przeglądały się sławne osoby w ramkach do powieszenia albo w formie zwierciadełek, a z najmniejszych okruchów zrobić biżuterię.
I druga propozycja, goowno, czyli (jak to określiła Tabaaza) NAWÓZ sławnej osoby.
    2. Echo:
ZESZYTY szkolne z czerwonymi i zielonymi kartkami zamiast kratek lub linii.
    3. Rybeńka:
POWIETRZE, którym oddychał Nawrocki.
    4. Bacha:
Pocięte hotelowe RĘCZNIKI I POŚCIEL po wizycie gwiazdy.
    5. Kasia Alzacka:
CHMURY o ciekawych kształtach albo ZAPACH floksów w lipcowy wieczór.

    Prawem organizatorki uznałam, że tylko powyższe propozycje można zaliczyć jako konkursowe. Anonimowych nie uwzględniam, chyba że Anonim się ujawni i podpisze przynajmniej imieniem.

            Głosujemy do przyszłego poniedziałku włącznie, czyli do 27 lipca, do godziny 24.00. 

Wystarczy w komentarzu wpisać słowo wyróżnione wersalikami. Nagroda będzie tylko dla zwyciężczyni, bo propozycji jest mało, a poza tym skosili mi trawnik 😠

A na zdjęciu trawnik wiosenny, zanim wyległy kosiary.

    P.S.
Do uczestniczek poprzedniego konkursu: Faktem jest, że nie za bardzo mam czas robić kartki dla nagrodzonych, miałam problem z koncepcją, zresztą tylko dwie osoby napisały, jakie chcą dostać kartki a tylko jedna określiła dokładnie tematykę (Hano, zabiłaś mi niezłego ćwieka!). Jednak już znalazł się pomysł i na pewno do połowy sierpnia nagrody będą gotowe. Teraz jeszcze przypomnę, że potrzebuję adresu Tabaazy i Rabarbary (mail jest pod mailem PrezesKury po prawej stronie).

TRAWA

  

    Ten świat staje się coraz bardziej porąbany. Wiecie, co wymyśliła FIFA? Będą sprzedawać murawę ze stadionu, na którym rozegra się finał Mundialu. Mają sprzedać 2026 kawałków i spodziewają się na tym zarobić 11 milionów dolców. W informacjach o cenach można się ciutkę pogubić, bo wahają się od 200 - 300 dolarów za najtańszy, do 3000 - 4500 dolarów za najdroższy kawałek.

 Ja naprawdę lubię piłkę nożną. Jeśliby zaryzykować stwierdzenie, że kocham jakiś sport, to jednym z trzech (oprócz skoków narciarskich i lekkiej atletyki) jest właśnie futbol, chociaż moja miłość jest trochę wynaturzona, bo to musi być gra na najwyższym poziomie i piłkarze światowej klasy. Na przykład Lionel Messi, któremu kibicuję od zawsze, niezależnie od tego, czy gra ze swoją drużyną narodową, czy w innej drużynie piłkarskiej (to trochę jak niektórzy faceci uważający, że mogą być wyłącznie z laską o urodzie miss swiata). Ale doprawdy, w życiu nie przyszłoby mi do głowy, żeby kupować TRAWĘ! Nawet gdyby stąpał (w tym wypadku biegał) po niej - no nie wiem; gdybym była religijna, powiedziałabym, że sam Jezus, ale nie jestem i nikt dostatecznie szacowny nie przychodzi mi do głowy.

 Niby od początku świata wiadomo, że dostatecznie sprytny i zdeterminowany handlarz może biednemu, naiwnemu człowiekowi wcisnąć wszystko i jeszcze wmówić, że sprzedaje najlepszą rzecz na świecie, ale ta sprzedaż murawy to już jakaś paranoja.

    A ja przy okazji wpadłam na pomysł zabawy - napiszcie, co równie głupiego można by ludziom wcisnąć za wielką kasę. Mogą być autentyczne przypadki, ale im bardziej odlotowy będzie pomysł, tym lepiej. Potem zrobimy konkurs na najlepszą propozycję, a nagrodą będzie - tadam! - zasuszona trawa z trawnika przed moim blokiem, może z jakimś kwiatkiem dla ozdoby, ale żadne tam poplątane siano, tylko pięknie ususzone na płasko roślinki.

    No to do roboty, Kurki, ruszcie głową!

    Na zdjęciach rzeczony trawnik, ale nie z tego roku, bo, przyznaję się bez bicia, nie chce mi się wychodzić, żeby zrobić zdjęcia, a poza tym jest pochmurnie i mokro, jako że w nocy padało.

OPOWIEŚĆ O RAMIE LUSTRA MOWĄ WIĄZANĄ ZAPISANA

 

Ta oto rama, zrobiona w zeszłym roku zdolnymi rączkami Hany, bardzo mnie zainspirowała. 

Już kiedy ją po raz pierwszy zobaczyłam, zaczęłam pisać historię, która wtedy przyszła mi do głowy. Nie dokończyłam jej, bo mi się wyczerpały pomysły, ale potem jeszcze kilka razy do niej sięgałam, aż wreszcie wczoraj, dzięki upałowi, wczułam się w nastrój i skończyłam pisać. 

Oto ona. Ciekawa jestem, co myślicie.

                                                        Opowieść o ramie lustra

Kołysana w hamaku, soczyste jadła winogrona,

żeby ugasić ich chłodnym sokiem dręczące pragnienie.

Wachlarz z piór strusich lekkim powiewem chłodził jej ramiona,

czoło śniade, ciało namiętności palone płomieniem.

O kochanku myślała, o tym, który ją zawiódł niecnie,

sądząc, że ona o jego zdradzie nigdy się nie dowie.

Lecz w pałacu wielu jest szpiegów, a każdy doniesie,

by łaski zaskarbić sobie u wszechpotężnej królowej.

I przed tron jej zdrajcę przywlekli, rzucili na kolana.

Patrzyła - bicz na jasnej skórze zostawiał pręgi krwawe.

Nie odezwała się ni słowem, choć on o litość błagał.

Ona tylko jednego pragnęła - ukarać za zdradę.

Na mękę okrutną jednym gestem skazała kochanka.

Bez drgnienia powiek patrzyła, jak się w rękach kata wije.

Nienawidziła, jak przedtem z wielkiej miłości szalała,

Zapragnęła go zniszczyć; i ciało i duszę, i imię.

Lecz wciąż wrzała namiętnością dziką, burzliwą, gorącą,

dniem i nocą niezaspokojona gryzła ją tęsknota.

Z czystego, białego marmuru rzeźbić kazała posąg,

by patrzeć i nienawidzić, by wciąż nienawidząc, kochać.

W końcu w szał wpadła i w szale posąg kochanka rozbiła,

młotem waliła w kolumny, wszyscy w trwodze uciekali.

Bez tchu się na zimny, biały marmur podłogi  rzuciła,
przeklinając tego, co się ważył jej miłością  wzgardzić.

Niczego już nie chciała. Noc ciemna zalała jej myśli.

Gdy się podniosła, w lustro spojrzała w ramie turkusowej,

które z zamorskich krain posłowie w darze jej przywieźli,

które hołd jej wspaniałej urodzie  oddawało co dzień.

Patrzyła, nie rozumiejąc; w lustrze nie było odbicia!

Spojrzała na swoje ciało -  ciała nie było, i szaty,

a podłogę z jasnego kamienia czerwień krwi plamiła,

więc wezbrał w jej piersi krzyk potężny, nieskończenie straszny,

porwał w wir pałac i ogród, ptaki, owady, zwierzęta,

na ramę lustra rzucił, by po kres czasu tam zostały…

Piach zasypał pałace, pustynia ogrody wchłonęła.

                    Minęły wieki. A ludzie tylko ramę podziwiali.                   

WCIĄŻ SIĘ CZEGOŚ UCZĘ

    Jakoś tak się porobiło, że wciąż uczę się czegoś nowego. Na wykładach z historii sztuki, na zajęciach tanecznych, na sesjach muzyki irlandzkiej, na których zespół rozdaje teksty i zachęca do śpiewania. O, i powiem wam przy okazji, że zespół ma wreszcie nazwę - Mile Loch. Ja wiem, że pewnie się niektórym zaraz zabawnie skojarzy😉 ale mile to tysiąc, a loch oznacza jezioro po prostu. 

    Wracając do tematu; w lipcu nasza filia biblioteczna organizuje wycieczkę do Stawiska i Mira, moja znajoma bibliotekarka i kierowniczka filii, zaproponowała mi, żebym w ramach naszej "Kawki (nie całkiem) literackiej", poprowadziła prelekcję na temat Jarosława Iwaszkiewicza. Najpierw się zawahałam, bo dlaczego ja? Potem pomyślałam: a dlaczego nie? I chociaż Iwaszkiewicz był dla mnie papierową postacią, na której temat kołatało mi się w głowie zaledwie kilka informacji, stwierdziłam, że mogłabym to zrobić. Dodatkową motywacją stał się dla mnie fakt, że w zeszłym roku Andrzej na swoje 69 urodziny (w tym roku, jak już wiecie, obchodził 70) poprosił o wiersze Iwaszkiewicza. Doszłam wtedy do wniosku, że coś w tych wierszach musi być, skoro Andrzej się nimi zainteresował.

    Tak się o podejmowaniu decyzji rozpisuję, ale te wszystkie myśli przemknęły mi przez głowę w chwili krótkiego wstrzymania oddechu między pytaniem Miry a moją odpowiedzią. Zgodziłam się i klamka zapadła. Prelekcja to pikuś, musiałam poczytać, zrobić notatki, wybrać utwory albo ich fragmenty do przeczytania. Ale Mira powiedziała, że dobrze byłoby do tego stworzyć prezentację, a ja nie miałam o tym pojęcia. Ale od czego ma się córkę? 😉 Dorota pokazała mi prosty program do tworzenia prezentacji, który po różnych próbach udało mi się ogarnąć, choć z przeszkodami. Np. w pewnym momencie zaczęło mi się kopiować to samo zdjęcie i za cholerę nie mogłam sobie z tym poradzić, pomimo podejmowania wszystkich zalecanych działań. No to wkurzona na maksa wyłączyłam komputer i zajęłam się czym innym. Byłam zdenerwowana, bo prelekcja następnego dnia o jedenastej, a ja w lesie! A z Dorotą mogłam się skonsultować dopiero po dwudziestej. Jednak szkoda mi było czasu i po paru godzinach znów siadłam do komputera. Okazało się, że wszystko działa i prezentację dokończyłam w tempie błyskawicznym. Wieczorem tylko poprosiłam Dorotę, żeby sprawdziła, czy jest w porządku.

    To nie był koniec zabawy. Rano, w dniu prelekcji, uświadomiłam sobie, że ja tę prezentację robiłam online i ona tam, tzn. online, jest dostępna, co w domu nie jest problemem, a w bibliotece może być. No więc szybki telefon do Doroty, która całe szczęście odebrała i powiedziała mi, jak zrobić sobie dostęp offline. To nie zadziałało, niestety, ale olśniło mnie w pewnym momencie i skopiowałam całość jako PDF na mój laptop, uffff.

    Całej otoczki technicznej też musiałam się nauczyć; np. jak mieć prezentację jednocześnie na dwóch ekranach - no, nie będę się już rozpisywać, ale, oprócz przyswojenia dużej porcji wiedzy merytorycznej, na co miałam dość czasu, musiałam w krótkim czasie ogarnąć sporo techniki.

     No to teraz wiecie, czym byłam ostatnio tak zajęta, hrehrehre😁

     Prelekcja się udała, choć okazało się, że materiału miałam za dużo i nie wszystko się dało powiedzieć, a jedna z obecnych pań miała zastrzeżenia do treści, bo - jak stwierdziła - ona nie lubi tych wszystkich obnażających artystę szczegółów. No, cóż; skoro woli pomnik niż prawdziwego człowieka, to rzeczywiście, moje przedstawienie postaci Iwaszkiewicza mogło jej nie odpowiadać.

    Denerwowałam się cały czas, choć trzymałam tremę w ryzach. Publiczność (kilkanaście pań) była zadowolona, a ja dostałam podziękowanie i prezenty, kubek i zakładkę.

    I jeszcze wszystkie prezenty razem, już rozpakowane

     Na koniec powiem jeszcze, że Jarosław Iwaszkiewicz okazał się postacią fascynującą, o wszechstronnym, otwartym umyśle. Jego proza jest mistrzowska, a wiersze są niezwykle różnorodne formalnie i tematycznie. I bardzo poruszające.
    I jeszcze mały teścik: kojarzy wam się to z czymś?

Zdjęcia, oprócz dwóch ostatnich mojego autorstwa, pochodzą z bloga filii naszej biblioteki, publikuję je za zgodą autorki.

WCIĄŻ URODZINOWO

    No tak. Miałam pisać mniej, ale częściej. Jak na razie nic z tego nie wyszło, bo znów minął miesiąc i znów  bardzo zajęty. Córka przyjeżdżała niemal w każdy weekend, bo ciągle się tu coś w Olsztynie działo. Zrobiłam trzy kolejne kartki. Pierwsza komunijna, tym razem dla dziewczynki - marne zdjęcie, niestety.

Dwie następne z okazji siedemdziesiątych urodzin, bo mamy wysyp siedemdziesiątek w tym roku. Pierwsza dla mojego szwagra Andrzeja, poety, o którym już wspominałam. Kartka jest steampunkowa.  Przeryłam szuflady i udało mi się znaleźć różne drobiazgi (jeszcze mi trochę zostało, hrehrehre). Specjalnie je zbierałam, żeby właśnie coś takiego zrobić i wreszcie trafiłam na odpowiednią okazję. 

 

Do tej kartki napisałam wiersz. W końcu go nie użyłam, bo stwierdziłyśmy z córką, że jest trochę zbyt melancholijny, ale wam go pokażę:

Ile drobiazgów, ile szczegółów,

chwil rozrzuconych,

okruchów czasu, strzępów wydarzeń

dawno minionych.

Tak jak korale na jednym sznurze,

tuż obok siebie -

- jeden za drugim, w zgodnym kierunku

w dawny czas biegnie.

Zastygłe w chwili jak w lodzie zimy

listek uschnięty -

- widzisz go nagle, gdy twoja pamięć

przeszłość oświetli.

I nawet nie wiesz, czemu ten właśnie

moment wspominasz,

z jakich powodów ta smutna albo

szczęśliwa chwila,

obraz wyraźny, czy też przeszłości widoki mgliste.

Mocna kotwica. Daje odwagę,

by patrzeć w przyszłość.

Szwagier kartkę już dostał, w sobotę, bo wtedy odbyła się impreza. To było coś w rodzaju benefisu poprowadzonego przez Patricka, który trzy wiersze Andrzeja przetłumaczył na niemiecki. Nie pamiętam, gdzie je zamieszczono, ale - jak powiedział Patrick - dostały dużo pozytywnych opinii. Było czytanie życzeń, czytanie wierszy, śpiewanie wierszy (bo do kilku muzykę stworzyła dziewczyna Patricka). Mówiliśmy o poezji Andrzeja i o powiedzenie kilku słów na ten temat poproszono jego przyjaciela z Krakowa, również poetę, i...mnie.

Czego się kompletnie nie spodziewałam. 

Andrzej zażyczył sobie, żeby mu zagrać... "Marsz żałobny" Chopina. Był też tort, bardzo smaczny, który skojarzył się nam z płytą nagrobną. Może to przez ten "Marsz"? W sumie było dość sztywno, bo towarzystwo strasznie mieszane: rodzina, kilkoro dawnych znajomych, z którymi cały czas utrzymuje kontakt, kilkoro znajomych z pracy i kilkoro artystów. Ciągle starałam się jakoś rozluźnić atmosferę, ale nikt mi w tym nie pomagał. Jednak, jak się dowiedziałam następnego dnia, Andrzej był zadowolony.

Kartka poniżej jest dla wieloletniej przyjaciółki mojej siostry. Siostra powiedziała mi, że przyjaciółka lubi frezje, fiołki i konwalie. A ja na to: "No, kochana! Ciężko będzie" Ustaliłyśmy, że ma być po prostu kolorowa, no i jest 😃

                    

                        

    Zaliczyłam znów kolejne koncerty, wykłady i wydarzenia i udało mi się w końcu znaleźć odpowiadające mi zajęcia taneczne - Dance Fit Solo, dla kobiet 40+. Zajęcia miały ruszyć od kwietnie, ale zanim zebrała się grupa chętnych, już był maj i pierwsze zajęcia były jedenastego. W grupie są dziewczyny w różnym wieku, od czterdziestolatek, do takich na oko około sześćdziesiątki (myślę, że jestem najstarsza, ale nie widać 😉). W każdy poniedziałek tańczę sobie bachatę, salsę i inne tańce. Tzn. uczę się ich. Mamy fajną prowadzącą i już zapisałam się na zajęcia wakacyjne. Taniec daje mi takiego pozytywnego kopa, czuję się jak nowonarodzona, chociaż zmęczona, tak przyjemnie.

    Na dodatek zajmuję mnie jeszcze jedna sprawa, która bardzo absorbuje mój czas i o której napiszę, jak się sfinalizuje, bo wtedy będę już wiedziała, jak się udało 😁

    I jeszcze lipa sprzed naszego bloku. Rośnie tu już długo i jest wyższa od budynku, a od kiedy sąsiadująca z nami wspólnota zabroniła parkowania na należącym do niej trawniku, właściciele samochodów przestali się czepiać o odrosty i teraz drzewo wygląda przepięknie.