OPOWIEŚĆ O RAMIE LUSTRA MOWĄ WIĄZANĄ ZAPISANA

 

Ta oto rama zrobiona w zeszłym roku zdolnymi rączkami Hany, bardzo mnie zainspirowała. 

Już kiedy ją po raz pierwszy zobaczyłam, zaczęłam pisać historię, która wtedy przyszła mi do głowy. Nie dokończyłam jej, bo mi się wyczerpały pomysły, ale potem jeszcze kilka razy do niej sięgałam, aż wreszcie wczoraj, dzięki upałowi, wczułam się w nastrój i skończyłam pisać. 

Oto ona. Ciekawa jestem, co myślicie.

                                                        Opowieść o ramie lustra

Kołysana w hamaku, soczyste jadła winogrona,

żeby ugasić ich chłodnym sokiem dręczące pragnienie.

Wachlarz z piór strusich lekkim powiewem chłodził jej ramiona,

czoło śniade, ciało namiętności palone płomieniem.

O kochanku myślała, o tym, który ją zawiódł niecnie,

sądząc, że ona o jego zdradzie nigdy się nie dowie.

Lecz w pałacu wielu jest szpiegów, a każdy doniesie,

by łaski zaskarbić sobie u wszechpotężnej królowej.

I przed tron jej zdrajcę przywlekli,  rzucili na kolana.

Patrzyła - bicz na jasnej skórze zostawiał pręgi krwawe.

Nie odezwała się ni słowem, choć on o litość błagał.

Ona tylko jednego pragnęła - ukarać za zdradę.

Na mękę okrutną jednym gestem skazała kochanka.

Bez drgnienia powiek patrzyła, jak się w rękach kata wije.

Nienawidziła, jak przedtem z wielkiej miłości szalała,

Zapragnęła go zniszczyć; i ciało i duszę, i imię.

Lecz wciąż wrzała namiętnością dziką, burzliwą,  gorącą,

dniem i nocą niezaspokojona gryzła ją tęsknota.

Z czystego, białego marmuru rzeźbić kazała posąg,

by patrzeć i nienawidzić, by wciąż nienawidząc, kochać.

W końcu w szał wpadła i w szale posąg kochanka rozbiła,

młotem waliła w kolumny,  wszyscy w trwodze uciekali.

Bez tchu się na zimny, biały marmur podłogi  rzuciła,
przeklinając tego, co się ważył jej miłością  wzgardzić.

Niczego już nie chciała. Noc ciemna zalała jej myśli.

Gdy się podniosła, w lustro spojrzała w ramie turkusowej,

które z zamorskich krain posłowie w darze jej przywieźli,

które hołd jej wspaniałej urodzie  oddawało co dzień.

Patrzyła, nie rozumiejąc; w lustrze nie było odbicia!

Spojrzała na swoje ciało -  ciała nie było, i szaty,

a podłogę z jasnego kamienia czerwień krwi plamiła,

więc wezbrał w jej piersi krzyk potężny, nieskończenie straszny,

porwał w wir pałac i ogród, ptaki, owady, zwierzęta,

na ramę lustra rzucił, by po kres czasu tam zostały…

Piach zasypał pałace, pustynia ogrody wchłonęła.

                    Minęły wieki. A ludzie tylko ramę podziwiali.                   

WCIĄŻ SIĘ CZEGOŚ UCZĘ

    Jakoś tak się porobiło, że wciąż uczę się czegoś nowego. Na wykładach z historii sztuki, na zajęciach tanecznych, na sesjach muzyki irlandzkiej, na których zespół rozdaje teksty i zachęca do śpiewania. O, i powiem wam przy okazji, że zespół ma wreszcie nazwę - Mile Loch. Ja wiem, że pewnie się niektórym zaraz zabawnie skojarzy😉 ale mile to tysiąc, a loch oznacza jezioro po prostu. 

    Wracając do tematu; w lipcu nasza filia biblioteczna organizuje wycieczkę do Stawiska i Mira, moja znajoma bibliotekarka i kierowniczka filii, zaproponowała mi, żebym w ramach naszej "Kawki (nie całkiem) literackiej", poprowadziła prelekcję na temat Jarosława Iwaszkiewicza. Najpierw się zawahałam, bo dlaczego ja? Potem pomyślałam: a dlaczego nie? I chociaż Iwaszkiewicz był dla mnie papierową postacią, na której temat kołatało mi się w głowie zaledwie kilka informacji, stwierdziłam, że mogłabym to zrobić. Dodatkową motywacją stał się dla mnie fakt, że w zeszłym roku Andrzej na swoje 69 urodziny (w tym roku, jak już wiecie, obchodził 70) poprosił o wiersze Iwaszkiewicza. Doszłam wtedy do wniosku, że coś w tych wierszach musi być, skoro Andrzej się nimi zainteresował.

    Tak się o podejmowaniu decyzji rozpisuję, ale te wszystkie myśli przemknęły mi przez głowę w chwili krótkiego wstrzymania oddechu między pytaniem Miry a moją odpowiedzią. Zgodziłam się i klamka zapadła. Prelekcja to pikuś, musiałam poczytać, zrobić notatki, wybrać utwory albo ich fragmenty do przeczytania. Ale Mira powiedziała, że dobrze byłoby do tego stworzyć prezentację, a ja nie miałam o tym pojęcia. Ale od czego ma się córkę? 😉 Dorota pokazała mi prosty program do tworzenia prezentacji, który po różnych próbach udało mi się ogarnąć, choć z przeszkodami. Np. w pewnym momencie zaczęło mi się kopiować to samo zdjęcie i za cholerę nie mogłam sobie z tym poradzić, pomimo podejmowania wszystkich zalecanych działań. No to wkurzona na maksa wyłączyłam komputer i zajęłam się czym innym. Byłam zdenerwowana, bo prelekcja następnego dnia o jedenastej, a ja w lesie! A z Dorotą mogłam się skonsultować dopiero po dwudziestej. Jednak szkoda mi było czasu i po paru godzinach znów siadłam do komputera. Okazało się, że wszystko działa i prezentację dokończyłam w tempie błyskawicznym. Wieczorem tylko poprosiłam Dorotę, żeby sprawdziła, czy jest w porządku.

    To nie był koniec zabawy. Rano, w dniu prelekcji, uświadomiłam sobie, że ja tę prezentację robiłam online i ona tam, tzn. online, jest dostępna, co w domu nie jest problemem, a w bibliotece może być. No więc szybki telefon do Doroty, która całe szczęście odebrała i powiedziała mi, jak zrobić sobie dostęp offline. To nie zadziałało, niestety, ale olśniło mnie w pewnym momencie i skopiowałam całość jako PDF na mój laptop, uffff.

    Całej otoczki technicznej też musiałam się nauczyć; np. jak mieć prezentację jednocześnie na dwóch ekranach - no, nie będę się już rozpisywać, ale, oprócz przyswojenia dużej porcji wiedzy merytorycznej, na co miałam dość czasu, musiałam w krótkim czasie ogarnąć sporo techniki.

     No to teraz wiecie, czym byłam ostatnio tak zajęta, hrehrehre😁

     Prelekcja się udała, choć okazało się, że materiału miałam za dużo i nie wszystko się dało powiedzieć, a jedna z obecnych pań miała zastrzeżenia do treści, bo - jak stwierdziła - ona nie lubi tych wszystkich obnażających artystę szczegółów. No, cóż; skoro woli pomnik niż prawdziwego człowieka, to rzeczywiście, moje przedstawienie postaci Iwaszkiewicza mogło jej nie odpowiadać.

    Denerwowałam się cały czas, choć trzymałam tremę w ryzach. Publiczność (kilkanaście pań) była zadowolona, a ja dostałam podziękowanie i prezenty, kubek i zakładkę.

    I jeszcze wszystkie prezenty razem, już rozpakowane

     Na koniec powiem jeszcze, że Jarosław Iwaszkiewicz okazał się postacią fascynującą, o wszechstronnym, otwartym umyśle. Jego proza jest mistrzowska, a wiersze są niezwykle różnorodne formalnie i tematycznie. I bardzo poruszające.
    I jeszcze mały teścik: kojarzy wam się to z czymś?

Zdjęcia, oprócz dwóch ostatnich mojego autorstwa, pochodzą z bloga filii naszej biblioteki, publikuję je za zgodą autorki.

WCIĄŻ URODZINOWO

    No tak. Miałam pisać mniej, ale częściej. Jak na razie nic z tego nie wyszło, bo znów minął miesiąc i znów  bardzo zajęty. Córka przyjeżdżała niemal w każdy weekend, bo ciągle się tu coś w Olsztynie działo. Zrobiłam trzy kolejne kartki. Pierwsza komunijna, tym razem dla dziewczynki - marne zdjęcie, niestety.

Dwie następne z okazji siedemdziesiątych urodzin, bo mamy wysyp siedemdziesiątek w tym roku. Pierwsza dla mojego szwagra Andrzeja, poety, o którym już wspominałam. Kartka jest steampunkowa.  Przeryłam szuflady i udało mi się znaleźć różne drobiazgi (jeszcze mi trochę zostało, hrehrehre). Specjalnie je zbierałam, żeby właśnie coś takiego zrobić i wreszcie trafiłam na odpowiednią okazję. 

 

Do tej kartki napisałam wiersz. W końcu go nie użyłam, bo stwierdziłyśmy z córką, że jest trochę zbyt melancholijny, ale wam go pokażę:

Ile drobiazgów, ile szczegółów,

chwil rozrzuconych,

okruchów czasu, strzępów wydarzeń

dawno minionych.

Tak jak korale na jednym sznurze,

tuż obok siebie -

- jeden za drugim, w zgodnym kierunku

w dawny czas biegnie.

Zastygłe w chwili jak w lodzie zimy

listek uschnięty -

- widzisz go nagle, gdy twoja pamięć

przeszłość oświetli.

I nawet nie wiesz, czemu ten właśnie

moment wspominasz,

z jakich powodów ta smutna albo

szczęśliwa chwila,

obraz wyraźny, czy też przeszłości widoki mgliste.

Mocna kotwica. Daje odwagę,

by patrzeć w przyszłość.

Szwagier kartkę już dostał, w sobotę, bo wtedy odbyła się impreza. To było coś w rodzaju benefisu poprowadzonego przez Patricka, który trzy wiersze Andrzeja przetłumaczył na niemiecki. Nie pamiętam, gdzie je zamieszczono, ale - jak powiedział Patrick - dostały dużo pozytywnych opinii. Było czytanie życzeń, czytanie wierszy, śpiewanie wierszy (bo do kilku muzykę stworzyła dziewczyna Patricka). Mówiliśmy o poezji Andrzeja i o powiedzenie kilku słów na ten temat poproszono jego przyjaciela z Krakowa, również poetę, i...mnie.

Czego się kompletnie nie spodziewałam. 

Andrzej zażyczył sobie, żeby mu zagrać... "Marsz żałobny" Chopina. Był też tort, bardzo smaczny, który skojarzył się nam z płytą nagrobną. Może to przez ten "Marsz"? W sumie było dość sztywno, bo towarzystwo strasznie mieszane: rodzina, kilkoro dawnych znajomych, z którymi cały czas utrzymuje kontakt, kilkoro znajomych z pracy i kilkoro artystów. Ciągle starałam się jakoś rozluźnić atmosferę, ale nikt mi w tym nie pomagał. Jednak, jak się dowiedziałam następnego dnia, Andrzej był zadowolony.

Kartka poniżej jest dla wieloletniej przyjaciółki mojej siostry. Siostra powiedziała mi, że przyjaciółka lubi frezje, fiołki i konwalie. A ja na to: "No, kochana! Ciężko będzie" Ustaliłyśmy, że ma być po prostu kolorowa, no i jest 😃

                    

                        

    Zaliczyłam znów kolejne koncerty, wykłady i wydarzenia i udało mi się w końcu znaleźć odpowiadające mi zajęcia taneczne - Dance Fit Solo, dla kobiet 40+. Zajęcia miały ruszyć od kwietnie, ale zanim zebrała się grupa chętnych, już był maj i pierwsze zajęcia były jedenastego. W grupie są dziewczyny w różnym wieku, od czterdziestolatek, do takich na oko około sześćdziesiątki (myślę, że jestem najstarsza, ale nie widać 😉). W każdy poniedziałek tańczę sobie bachatę, salsę i inne tańce. Tzn. uczę się ich. Mamy fajną prowadzącą i już zapisałam się na zajęcia wakacyjne. Taniec daje mi takiego pozytywnego kopa, czuję się jak nowonarodzona, chociaż zmęczona, tak przyjemnie.

    Na dodatek zajmuję mnie jeszcze jedna sprawa, która bardzo absorbuje mój czas i o której napiszę, jak się sfinalizuje, bo wtedy będę już wiedziała, jak się udało 😁

    I jeszcze lipa sprzed naszego bloku. Rośnie tu już długo i jest wyższa od budynku, a od kiedy sąsiadująca z nami wspólnota zabroniła parkowania na należącym do niej trawniku, właściciele samochodów przestali się czepiać o odrosty i teraz drzewo wygląda przepięknie.

 

CO BYŁO, A NIE JEST, TEŻ PISZE SIĘ W REJESTR

     No i popatrzcie; jakoś tak się porobiło, że umknął mi cały kwiecień, bo jedyny kwietniowy post odnosił się do marca. A kwiecień był tak wypełniony różnymi wydarzeniami, że też mu się coś należy.

Ale zdjęcia kwiatków majowe, bo ładne.

    Początek miesiąca to przygotowania do świąt i same święta - normalne, jak co roku. Przyjechała córka, pierwszy dzień u siostry, drugi u nas. Oczywiście obowiązkowy świąteczny, ale w pewnym sensie wyjątkowy, spacer - siostrzenica pokazała mam budynek, w którym będzie mieszkać i mogłyśmy zobaczyć, jak wygląda jej mieszkanie. Co prawda to mieszkanie na pierwszym piętrze, ale lokale na parterze są (z wyjątkiem balkonu) takie same, więc zapuściłyśmy żurawia przez szybę. 

    W poświąteczny weekend przyjechał z Anglii syn, a córka, żeby się z nim zobaczyć, też przyjechała na jeden dzień i przez chwilę miałam oboje dzieci razem w domu.   

                                                   Na mahonii możecie zobaczyć trzmiela.

    Były również koncerty w "Sklepiku", nasza biblioteczna "Kawka (nie całkiem) literacka", tym razem w klimacie filozoficznym, a w Planecie11 (filia miejskiej biblioteki) byłam na spotkaniu autorskim z Anetą Jadowską, świetną, młodą kobietą (4 lata starszą od mojej córki) i bardzo dobrą pisarką, która pisze fantasy, science fiction, kryminały, ma na kącie komiksy i książki dla dzieci i młodzieży, publikuje również w czasopismach. Przesympatyczna, rozgadana, na pytania odpowiadała chętnie i przytaczała przeróżne anegdoty z własnego życia. Przeczytałam sporo jej książek - wszystko z naszej filii, a teraz kupiłam najnowszą, kontynuację cyklu o trzech Gracjach. Jeszcze nie zaczęłam, bo chcę skończyć to wszystko, co mi wisi nad głową i czeka na zrobienie, a jest tego sporo!

  

    24 kwietnia były 70 urodziny mojej siostry, na które zaprosiła nas do Karczmy Warmińskiej w Gietrzwałdzie, gdzie zarezerwowała Salę Ziemiańską, niewielkie pomieszczenie dla maksimum dziesięciu osób. Czuliśmy się tam jak u siebie, obsługiwał nas jeden kelner. Dwoił się i troił, bo w Gietrzwałdzie były tego dnia jakieś uroczystości kościelne i przegląd zespołów folklorystycznych, więc ludzi w Karczmie było ful. Siostra dostała prezent składkowy, a ja oczywiście zrobiłam dla niej kartkę.

    Impreza odbyła się 25 kwietnia, w sobotę (część gości pracuje), czyli w moje urodziny, ale moje okrągłe były w zeszłym roku, więc się nie upierałam przy innym rozwiązaniu.

    Natomiast 28 kwietnia obchodził urodziny brat mojego męża. Złożyłam mu, przyznam, że kurtuazyjnie, życzenia urodzinowe przez internet, a on zrewanżował się zaproszeniem na 2 maja, na "lekką biesiadę grillową". W pierwszej chwili pomyślałam, że nie bardzo mam ochotę, ale  powiedziałam o zaproszeniu córce, a ona na to: "Czekaj, czy to aby nie sześćdziesiątka?" - policzyłyśmy szybko, okazało się że tak, więc uznałyśmy, że nie ma wyjścia, trzeba jechać! Jechać, bo on od niedawna mieszka pod Olsztynem. Można dojechać prawie na miejsce linią miejską, ale potem trzeba kawałek przejść. Kiedy inni goście (znajomi) dowiedzieli się, że przyszłyśmy na piechotę, to było zaraz: "Ale dlaczego nie zadzwoniłyście, przyjechalibyśmy po was!" No właśnie dlatego. Naprawdę; dwukilometrowy spacerek, to nie jest jakiś ekstremalny wyczyn. A po drodze zeżarłyśmy lody. Biesiada nie była taka znowu lekka: mięso, kaszanka, kiszka ziemniaczana, ale też warzywa i ziemniaki, nie wspominając o napojach, a przy tej okazji odstąpiłam od mojego wegetarianizmu i zjadłam kiełbasę z grilla, która "chodziła za mną" od dobrych 10 lat. Mam teraz spokój na długo.

    W tym tygodniu znów robiłam kartkę, tym razem na komunię, ale poszło szybko, bo poleciałam po schemacie (robiłam już bardzo podobną), choć nie byłabym sobą, gdybym czegoś nie zmieniła. 

 Teraz zostało mi jeszcze szycie, robienie kolejnych kartek na kolejne urodziny i nie tylko, a już szykują się nowe koncerty i inne wydarzenia - kreci się to wszystko jak na karuzeli, hrehrehre, w związku z czym obiecałam sobie, że będę pisać krótsze posty, ale za to częściej, bo wiele emocji mi umyka, kiedy nie piszę tak długo.

No, zobaczymy.

FORSYCJA, czyli WYNIKI

     Forsycja skojarzyła się Dorze z forsą, a jak forsa, to liczenie 😀 więc policzyłam co należy i -  ustanowiwszy Komisję Skrutacyjną w mojej własnej osobie - przedstawiam, co następuje: 

    

    W zabawie wzięło udział, tzn. zaprezentowało swoje propozycje, 9 Kurek, a gdyby wziąć pod uwagę mój udział, to 10.

No, ale ja działałam, żeby rozkręcić zabawę 😉

Razem były 104 propozycje (choć przedstawiłam 105, bo niestety jedną wrzuciłam do podsumowania przez pomyłkę i musiałam ją pominąć podczas finalnego liczenia, jako że nijak nie mieściła się w zasadach konkursu).

Trzy pierwsze miejsca, jeśli chodzi o ilość "przerobionych" roślin zajęły:

    1. Hana - 31 propozycji;

    2. Rabarbara - 27 propozycji;

    3. Dora - 14 propozycji.

A dalej: Tabaaza 10, Marija 7, ja - Ewa 6, Anna - 5, Agniecha 3 i Echo 1.

   

    No i teraz najważniejsze, czyli liczenie głosów. Głosowało 7 osób (szkoda, że nie więcej), oddano 21 głosów, a rozłożyły się następująco:

 

1. HANA!!! - propozycja nr 23, rozchodnik - "Roz chodnik i roz ulica" - 4 głosy;

2. RABARBARA!! - propozycja nr 99, jałowiec - "Ja łowiec z tobą nie pasał - pedzioł baca do cepra." - 3 głosy;

3. TABAAZA i DORA - po dwa pojedyncze głosy.

    Jak widzicie, miejsca 1 i 2 są takie same jak w rankingu ilościowym, więc wychodzi na to, że te, które miały najwięcej pomysłów, miały też najlepsze.

I teraz wyjaśniam, jak przyznałam trzecie miejsce; pozostałe propozycje, na które oddałyście głosy, czyli: 19, 25, 27, 33, 41, 43, 55, 73, 75, 80, 81, 89, 96 i 104 otrzymały po jednym głosie. Postanowiłam przyznać miejsce trzecie osobie mającej najwięcej głosów wśród pojedynczych. To jest Rabarbara z 4 głosami, a i tak ma już drugie miejsce w konkursie, następnie Hana z trzema głosami, a ona wygrała, i Tabaaza oraz Dora po dwa pojedyncze głosy.

Ufff... mam nadzieję, że niczego nie pokręciłam 😆

    Na koniec mój prywatny ranking, i nie będę wyszczególniać propozycji. Najbardziej podobał mi się sposób myślenia Agniechy, Tabaazy i Hany, a także Dory i Rabarbary. Bez wartościowania na lepsze - gorsze, bo w ogóle wszystkie byłyście świetne i nie sądziłam, że zabawa rozkręci się do 157 komentarzy, co ostatnio jest rzadkością na blogu.
    I jeszcze NAGRODY - będą to zrobione przeze mnie kartki w kolorystyce i tematyce wybranej przez laureatki.  Za pierwsze i drugie miejsce takie bardziej wypasione 😉 za trzecie skromniejsze. Trzeba będzie jednak "chwilkę" na nie poczekać, bo najpierw ustalenia z nagrodzonymi Kurkami i w tym celu proszę szanowne laureatki o kontakt mailowy.

    Dziękuję wszystkim Kurkom za udział w konkursie, szczególnie  Annie i za udział, i za ujawnienie się, dziękuję wszystkim komentującym, mając przypuszczenie graniczące z pewnością, że te z nas, które nie przedstawiały swoich pomysłów, bawiły się równie dobrze 💗

LE SZCZYNA, czyli PODSUMOWANIE

   

    Wczoraj jednak mi się nie udało skończyć podsumowania, ale już jest. Macie wszystkie propozycje ponumerowane. Uwzględniłam też powtarzające się, jeśli choć trochę się od siebie różniły. Dodałam również spóźnione propozycje (tylko 3), bo wyszła mi taka ładna liczba - 105 😍
    Głosujemy w komentarzach, podając TYLKO odpowiednie numery, do Świąt włącznie, bo zostały nam na dobrą sprawę trzy dni, a potem już mamy Wielkanoc. Każdy może głosować na trzy propozycje. Swoich typów nie uwzględniłam, bo jak już pisałam, sama sobie nagrody robić nie będę.
No to głosujemy!

1. Lilie - Lili je, a co ona je, a Bóg wie;)

2. Bez - bez liku bzów w maiku.

3. Pierwiosnek - pierwszy piersi wiosny ssie, cwaniak ten pierwiosnek ;)

4. Rannik - rany Julek, luty, czy aby nie zmarznie ten rannik?

5. Tulipan - tuli pan.

6. Żonkil - żon kill.

7. Forsycja - forsą zapachniało.

8. Magnolia - czyżby jakiś mag stworzył to cudne drzewo?

9.Topola - to pola!

10. Pysznogłówka - ale pyszno główka!

11.Aster - a ster?

12. Nasturcja - nas Turcja nie zachwyca!

13. Waleriana - wal Eriana!

14. Koniczyny - koni czyny bywają dolegliwe.

15. Tymianek - tym Janek się zajmie.

16. Koperek - kop Erka (Erek - zdrobnienie od Eriana).

17. Tiarella - tiar Ella ma dwieście.

18. Porzeczka - po rzeczce płynie gondola.

19. Serduszka - ser duszka.

20. Pokrzywa - rośnie troszkę,

21. Szałwia - a szał wia szaleje.

22. Szczypiorek - szczy piorek, jak widzi ubiorek.

23. Rozchodnik - roz chodnik i roz ulica!

24. Szczawik - szcza Wik pode drzewkiem.

25. Sosna - sos na te pyzy poproszę.

26. Nasięźrzał - na się źrzał (na siebie spojrzał, patrzył- uściślenie moje)

27. Pistacja - Pi stacja, dworzec w miasteczku Pi (autentycznym).

28. Irysy zdobędziemy i Rysy.

29. Cynie - tak cy nie?

30. Maliny on ma liny do holowania.

31. Gazania gaz, Ania!

32. Nagietek - nagi Etek.

33. Piwonie - piwo nie! Może coś mocniejszego?

34. Liliowiec - Lilio! Wiec jest dopiero jutro.

35. Lewkonia - Co? Lew konia upolował.

36. Rabarbary - rab Barbary podał jej ulubionego drinka.

37. To jeść - to jeść trzeba (choć ona ponoć trująca jest).

38. Maciejka - Maciej K.

39. Jaśminy - spójrzcie, jakie robi Jaś miny!

40. Rumianek - rum Janek raz podać!

41. Kapusta - ta K. pusta jak dzban!

42. Jodła - jodła już, czy nie jodła?

43. Tulejnik - tu lej, nik(t) nie będzie miał pretensji.

44. Tojad - to jad, tego nie ruszył.

45. Dziewięćsił - dziewięć sił ma Mikołajek.

46. Niezapominajki - nie zapominaj, kim jesteś.

47. Poziomka - poziom ka pitalny.

48. Modrzew - las mo drzew dużo! - twierdzi baca.

49. Konwalia - Kon wali a nie musi.

50. Pokrzywa - po krzywa jadziem, czy po prosta?

51. Szafirek - masz już pięć szaf, Irek!

52. Żonkilek - oraz żon kilka. Kontynuacja 51.

53. Begonia - Be, Gonia!

54. Tytoń - ja płynę, ty toń!

55. Pierwiosnki - Pier wiosnki wyczekiwał, doczekał się żon kilka.

56. Zawciąg - za(w)ciąg mnie nad morze!

57. Dziewanna - a dzie wanna?

58. Złocień - zło cień wybrało.

59. Szafirki - zajrzyjmy jeszcze do szaf Irki.

60. Funkia - Funk i (j)a lubię słuchać.

61. Nostrzyk nos trzy k(rotnie) musze dmuchać.

62. Morwa - Mo-rwanie, to nie moje rymowanie.

63. Przetacznik - facet, który najlepiej śmiga z taczkami w ogrodzie lub na budowie.

64. Trzmielina - ty, trzmiel, lina!

65. Mięta -mię ta sprawa nie rusza.

66. Burak - buuu... raku!

67. Portulaka - port u Laka.

68. Malwa  - Ala ma lwa.

69. Dziwaczek - dziwa czek wymusiła.

70. Żmijowiec - żmijo, wiec już się zaczął.

71. Jaskier - jas kier i dama pik.

72. Pantofelnik - pan Tofelnik.

73. Kocanki - koc Anki.

74. Szałwia - szał via Baltica.

75. Lilak - Lila K. ubiorek lubi czarny, bez dodatków.

76. Szafirek - sza, Firek! Nie hałasuj!

77. Krwiściąg - pijawka dla zdrowia trochę twojej krwi ściaga.

78. Dzielżan - to dziel, Żan (Jean) te forse, tylko po równo!

79. Pigwowiec - pigwo, wiec(dz), żeś zdrowa!

80. Paprocie - pa, Procie!

81.  Złocień - zło cień na życie rzuca...

82. Tatarak - tata rak, a mama kto?

83. Odętka - o! Dętka z tego gościa!

84. Ożanka - oż... Anka, co ty wyprawiasz?

85. Przetacznikowiec - przetacznik owiec, przetacza owce z hali na halę.

86. Brunera - Bruner, a to ty jeszcze żyjesz?

87. Przytulie - przytul (i)je i przytul (i)jom, wszystkie takie ładne som (koty oczywiście)!

88. Wierzbówka - wiesz, bufka (fonetycznie) przy rękawie znowu modna.

89. Rozmaryn - dajże roz Marynie to, co lubi!

90. Jagoda - Ja go da-m chyba do kąta. Ja goda-m i goda-m, a tu cisza.

91. Borówka - BOR ów, Ka/ziu to potężna instytucja jest...

92. Tatarak - tata, (a) rak to gryzie czy szczypie?

93. Szarotka - szato tka się dziś u mnie mglisty dzień.

94. Tojad - twe słowa to jad żmii - idź precz, niewierna!

95. Jeżyna - jeży na głowie się włosek mój siwy od myślenia, co by tu jeszcze...

96. Glistnik - glist NIK poszukuje pilnie (chociaż nie wiem, po co, ale z nimi nigdy nic nie wiadomo).

97. Jabłonka - ja, błonka, bardzo ważna jestem; ile mnie trzeba cenić, ta tylko się dowie, co mnie straci.

98. Miłorząb - miło rząb mieć zdrowy - wyseplenił pacjent do dentysty.

99. Jałowiec - ja łowiec z tobą nie pasał!- pedzioł baca do cepra.

100. Przywarka - przy Warce dobrze się gada.

101. Niezabudka - nie! Za budką piwa nie pijemy, to nieelegancko!

102. Łopian - ty łop, Jan, za te łopata i do roboty!

103. Koniczyna - to dziś jest wyścig koni czy na jutro przełożony?

104. Ciemiernik - dajcie miernik!

105. Malwa - Jaś ma lwa na koszulce.

WIOSENNIE

 

    Na zawilce u mnie trzeba jeszcze poczekać, ale wiosna, jak przypomniała Dora w komentarzu pod ostatnim postem, już przyszła. I zapewne wszyscy się nią cieszymy, choć czytam i na blogach, i na Facebooku, że niemal każdą z nas spotkało ostatnio coś przykrego, niedobrego albo wręcz tragicznego.
O sytuacji na świecie już nawet nie wspomnę.

    Chciałabym jednak dać odpór złym nastrojom i proponuję zabawę. Należy wziąć nazwę dowolnej rośliny i dopasować do niej znaczenie, na przykład:

    - dziewanna - okrzyk po wejściu do splądrowanej przez złodziei łazienki (Dzie wanna?!?!?);

    - rumianek - złożenie zamówienia u znajomego barmana (Rum, Janek!);

    - wrzos - krzyknął bardzo głośno. Na przykład ze strachu;

    - podgrzybek - impreza alkoholowa, na której zagrychą są wyłącznie grzyby (pod grzybek);

    - wierzba - system wierzeń ludowych.

To trochę jak hasła do krzyżówek wymyślane przez małego Jasia, tyle że my ograniczymy się do roślin i najlepiej, żeby to były kwiaty, no bo wiosna przeca 💚 Ale drzewa, krzewy, warzywa itp. też mogą być.
Grzyby oczywiście nie są roślinami, ale na potrzeby zabawy dopuszczamy je do użytku. Można posiłkować się innymi językami. Nie podam przykładu, choć mam😀 Liczę, że ktoś sam na to wpadnie.

Mam w zanadrzu jeszcze inne rybki, ale chcę, żebyście się też pobawiły, więc teraz wy, dawajcie pomysły w komentarzach. Potem robimy głosowanie na najlepsze.

Komentarze o innej treści też mile widziane 😃

    

PRZEDWIOŚNIE

    Zima nas powoli opuszcza i nadchodzi wiosna, więc mamy przedwiośnie, a to oznacza, że wciąż jeszcze można się natknąć na ślady zimy; śnieg w osłoniętych od słońca miejscach, śniegowe hałdy tam, gdzie śnieg był odgarniany i... śmieci. Topniejący śnieg ujawnia mnóstwo "niespodzianek", które nagromadziły się przez dwa miesiące, bo u nas tak długo nie schodziła pokrywa śnieżna  No, ale wiosna meteorologiczna rozpoczęła się 1 marca i rzeczywiście pokazała, co potrafi. Tego dnia wszystko popłynęło. Śnieg pod wpływem ciepłych promieni słońca tworzył wielkie kałuże, często z lodowym dnem, wzdłuż krawężników płynęły całe rzeki, a na nieutwardzonych nawierzchniach powstawało trudne do przebycia błocko. Tak było w niedzielę, 1 marca, a już w środę o wiele bardziej sucho i niestety mniej czysto. Za to wyszły spod śniegu przebiśniegi i ranniki i w jednym z ogródków widziałam ich mnóstwo.
    Wciąż jest ciepło, ale w nocy jednak poniżej zera i dlatego śnieg jeszcze nie stopniał. Jeśli pogoda się utrzyma, a na to wskazują prognozy, to i on w końcu zniknie, a śmieci zostaną sprzątnięte.
    Podczas wczorajszego spaceru zrobiłam trochę zdjęć, więc popatrzcie, jak to u nas wygląda - w cieniu śnieg, w słońcu pierwsze kwiaty. 

Teren dawnych Koszar Dragonów

Park Podzamcze

Park Podzamcze, fontanna z rybą

 

    Żeby zakończyć ten post jakimś wesołym akcentem, przegrzebałam moje różne wierszyki i znalazłam tłumaczenie angielskiego wiersza o wierzbowych kotkach, bardzo odpowiednie na tę porę roku. Zobaczyłam kiedyś ten uroczy wierszyk (chyba na fb) i postanowiłam zabawić się tłumaczeniem. Nie jestem tłumaczką, to po prostu zabawa, ale bardzo fajna i wciągająca.

                                                                             THE WILLOW CATS                                                                     

                                                                        They call them pussy-willows,

But there's no cat to see

Except the little furry toes

That stick out on the tree:

I think that very long ago,

When I was just born new,

There must have been whole pussy-cats

Where just the toes stick through----

And every Spring it worries me,

I cannot ever find

Those willow-cats that ran away

And left their toes behind!

WIERZBOWE KOTKI

Wierzbowe kotki, tak je zwą,

Lecz kotów nie ma tu!

Tylko z gałązek sterczy w krąg

Puchatych łapek rój;

Myślę, że w dawny, dawny czas,

Gdy urodziłam się,

Musiał tu być kociątek tłum

Pośród gałązek wierzb.

I każdej wiosny martwi  mnie,

Że znaleźć nie da się 

Kotków, co bez łapeczek swych

Pouciekały gdzieś.

Bazie jako ilustracja do wiersza

I na koniec spóźnione życzenia z okazji wczorajszego Dnia Kobiet; niech (szczególnie niektórzy) przestaną rządzić naszymi ciałami i uzurpować sobie prawo do naszych umysłów. Bądźmy razem i wspierajmy się nawzajem. Życzę nam szczęścia, miłości, wolności i wszelkiego dobra! 💖

MIŁOŚĆ, MIŁOŚĆ!

    

Kartka ślubna z motywem serca, zrobiona dawno temu.

    Mieliśmy w zeszłym tygodniu swoistą kumulację; Tłusty Czwartek (12 lutego), Dzień Kochania Siebie (13 lutego) i Walentynki (14 lutego). Wszystko o miłości, bo i Tłusty Czwartek dla tych, co kochają. Pączki kochają i faworki 😋

Faworki - dawne czasy; nie robię już takich ilości, a w tym roku nie robiłam wcale, bo jeszcze się nie zaprzyjaźniłam z elektryczną kuchenką 😉

    Wspomnę przy okazji o tzw. miłości bliźniego. Cóż; mogę powiedzieć, że kocham ludzi. Tyle tylko, że jakoś dużo od tej miłości wyjątków. Nie kocham np. polityków, szczególnie niektórych (i coraz ich więcej), nie kocham tych, którzy krzywdzą  ludzi i zwierzęta, nie kocham przeróżnych "szkodników", którzy bezmyślnie albo, o zgrozo(!), celowo niszczą przyrodę - mogłabym wymieniać dalej i bardziej szczegółowo, ale post mógłby się zrobić zbyt długi 😉 Możecie uzupełniać listę w komentarzach, hrehrehre.
    Miało jednak być o miłości, a nie o jej braku. Bo miłość to bardzo pojemne pojęcie i może oznaczać, zarówno miłość do osoby, jak i miłość do zjawiska, przedmiotu, czynności... Ileż razy słyszymy: kocham wiosnę, kocham biegać, jeść, malować, kocham wiersze, kocham czytać, kocham niebieski (to tylko przykłady, a nie moje wybory). Każdy wie, że to są różne rodzaje uczuć, ale określamy je wspólnym mianem miłości. Siła miłości może też mieć bardzo różne natężenie; od graniczącego z szaleństwem, do bardzo niewielkiego.
    Dziś, z okazji Dnia Kota, nie mogę nie napisać o miłości szczególnej, czyli o miłości do kotów, które budzą skrajne emocje o wiele bardziej niż inne zwierzęta. Ja od zawsze koty uwielbiałam - za ich urodę, dumę, niezależność, za tajemniczość i wdzięk. Są niezwykłe, wspaniałe i coraz lepiej je poznajemy, dzięki czemu można odczarować złą aurę, którą im niektórzy przypisują.

   

Songo💔

         Przysłowiowy czarny kot przebiegający drogę już mało kogo prowokuje do stwierdzenia, że przynosi pecha.
    Pamiętam taką historię z okresu średniej szkoły. Tego dnia lekcje zaczynały się dwiema godzinami polskiego, na których miała być klasówka. Szłam do szkoły z kilkoma koleżankami; niektóre się tej klasówki bały i przez całą drogę narzekały. I nagle przebiegł nam drogę czarny kot. Któraś dziewczyna jęknęła: "Teraz to już na pewno nie napiszę!" A ja, od zawsze wierząc, że kot może przynieść tylko szczęście, powiedziałam: "E tam; zobaczycie, że tej klasówki nie będzie!" I co powiecie? Nie było! Z pewnością to zbieg okoliczności i choć naprawdę nie wierzę, że czarny (czy też jakikolwiek inny) kot przynosi pecha, to moje przekonanie wyraziłam nie całkiem serio.

Pamiętam, jeszcze z dzieciństwa, taką starą piosenkę, śpiewała ją Fryderyka Elkana. To piosenka "Koci twist" i ma taki refren:

Gdy ci kot przebiegnie drogę,

nie mów, że to pech.

Kot ci szczęście przynieść może,

jeśli tylko chcesz!

Ja w to święcie wierzę i naszym kochanym kotom życzę, żeby im niczego nie zabrakło, schroniskowym dobrych domów, wolnym kotom pełnych brzuszków, a wszystkim zdrowia i dobrego życia 💝💝💝

    

ZIMA TRZYMA

 

Kotki 💕

Po lewej kotek, którego ulepiłyśmy z Dorotą w Warszawie, po prawej kotek z Olsztyna, którego zrobiłam sama. Znalazłam kiedyś takie zdjęcie w sieci i wreszcie wypróbowałam w sprzyjających warunkach😉

  Dziś było najzimniej od początku mrozów, -22 stopnie.  Zima trzyma, a ja też. Staram się trzymać.  Bo jak zwykle początek nowego roku przyniósł mi zły nastrój, który tym razem, jak chyba nigdy dotąd, trwał prawie do końca stycznia. Najczęściej kończyło się to po kilku dniach, a w tym roku jakoś nie chciało się skończyć. Co zabawne, nie zauważyłam tak zwanego blue monday, ale to dlatego, że akurat miałam moje zwykłe zastrzyki i to tym razem w oboje oczu. Byłam więc tak zdenerwowana, że depresyjne nastroje nie miały pola do popisu 😉

A wszystko wróciło do normy, kiedy 29 stycznia przyjechała córka. Czas spędzony razem dodał mi energii i radości, liczę na to, że tak zostanie.

   

Zdjęcia z niedzielnego, mroźnego spaceru.

Bardzo niedaleko ode mnie, jakieś 8 - 10 minut spacerem, otwarto bardzo ciekawe miejsce "Sklepik ze świętym spokojem". Można się tu napić świetnej kawy, zjeść pyszne ciasto, a poza tym organizowane są różne warsztaty (zarówno rękodzieła jak i innych umiejętności), oraz koncerty i spotkania autorskie. W styczniu wzięłam udział w warsztatach białego śpiewu  (nie, żebym liczyła na to, że nagle zacznę śpiewać dużo lepiej, ale żeby pośpiewać w grupie), w koncercie muzyki irlandzkiej i w koncercie Rafała Bohatyrewicza (po koncercie kupiłam płytę z utworami muzyka). Za każdym razem zmuszałam się do wyjścia z domu, za każdym razem bawiłam się świetnie i za każdym razem znów wpadałam w styczniowy zły nastrój.

 

  "Sklepik" jest pełen staroci, które dają wrażenie przytulnej domowości, jest też miejscem wystaw obrazów. W tej chwili jest, o ile się nie mylę, trzecia, i jest to wystawa obrazów twórczyni tego miejsca, Marty Markuszewskiej. Obrazy są inspirowane magicznymi istotami z folkloru warmińskiego i dodatkowo do każdego z nich artystka zrobiła odpowiednią lalkę. Są piękne, ale nawet nie myślę o kupieniu, bo, po pierwsze, kompletnie nie mam gdzie takiego obrazu z lalką wyeksponować, a po drugie, cena jest z pewnością zaporowa, dla mnie oczywiście.

    W ostatnim tygodniu skończyłam zrobione na zamówienie córki misie, które przeznaczyła na prezenty dla koleżanek spodziewających się dzieci. Dorota zamówiła dwa, ja z rozpędu (i chęci zobaczenia, jak to wyjdzie z innej tkaniny) zrobiłam cztery. To proste misie, wykrój pochodzi z sieci i bij-zabij, nie mam pojęcia z jakiej strony, bo pierwszego misia robiłam kilkanaście lat temu. Największy problem miałam z wyszyciem pyszczków, bo nie chciałam żadnych elementów, które mogłyby się odpruć, oczywiście ze względu na bezpieczeństwo dzieci. A że hafciarka ze mnie marna, to wyszło, jak wyszło.

   

Misie u góry zamówiła Dorota.

Zima, jak już powiedziałam, trzyma i prognozy długoterminowe nie przewidują w naszym regionie wzrostu temperatury powyżej zera co najmniej do połowy lutego, więc trzymajmy się, Kurki, ciepło. Do wiosny już bliżej niż dalej 😊