OPOWIEŚĆ O RAMIE LUSTRA MOWĄ WIĄZANĄ ZAPISANA

 

Ta oto rama zrobiona w zeszłym roku zdolnymi rączkami Hany, bardzo mnie zainspirowała. 

Już kiedy ją po raz pierwszy zobaczyłam, zaczęłam pisać historię, która wtedy przyszła mi do głowy. Nie dokończyłam jej, bo mi się wyczerpały pomysły, ale potem jeszcze kilka razy do niej sięgałam, aż wreszcie wczoraj, dzięki upałowi, wczułam się w nastrój i skończyłam pisać. 

Oto ona. Ciekawa jestem, co myślicie.

                                                        Opowieść o ramie lustra

Kołysana w hamaku, soczyste jadła winogrona,

żeby ugasić ich chłodnym sokiem dręczące pragnienie.

Wachlarz z piór strusich lekkim powiewem chłodził jej ramiona,

czoło śniade, ciało namiętności palone płomieniem.

O kochanku myślała, o tym, który ją zawiódł niecnie,

sądząc, że ona o jego zdradzie nigdy się nie dowie.

Lecz w pałacu wielu jest szpiegów, a każdy doniesie,

by łaski zaskarbić sobie u wszechpotężnej królowej.

I przed tron jej zdrajcę przywlekli,  rzucili na kolana.

Patrzyła - bicz na jasnej skórze zostawiał pręgi krwawe.

Nie odezwała się ni słowem, choć on o litość błagał.

Ona tylko jednego pragnęła - ukarać za zdradę.

Na mękę okrutną jednym gestem skazała kochanka.

Bez drgnienia powiek patrzyła, jak się w rękach kata wije.

Nienawidziła, jak przedtem z wielkiej miłości szalała,

Zapragnęła go zniszczyć; i ciało i duszę, i imię.

Lecz wciąż wrzała namiętnością dziką, burzliwą,  gorącą,

dniem i nocą niezaspokojona gryzła ją tęsknota.

Z czystego, białego marmuru rzeźbić kazała posąg,

by patrzeć i nienawidzić, by wciąż nienawidząc, kochać.

W końcu w szał wpadła i w szale posąg kochanka rozbiła,

młotem waliła w kolumny,  wszyscy w trwodze uciekali.

Bez tchu się na zimny, biały marmur podłogi  rzuciła,
przeklinając tego, co się ważył jej miłością  wzgardzić.

Niczego już nie chciała. Noc ciemna zalała jej myśli.

Gdy się podniosła, w lustro spojrzała w ramie turkusowej,

które z zamorskich krain posłowie w darze jej przywieźli,

które hołd jej wspaniałej urodzie  oddawało co dzień.

Patrzyła, nie rozumiejąc; w lustrze nie było odbicia!

Spojrzała na swoje ciało -  ciała nie było, i szaty,

a podłogę z jasnego kamienia czerwień krwi plamiła,

więc wezbrał w jej piersi krzyk potężny, nieskończenie straszny,

porwał w wir pałac i ogród, ptaki, owady, zwierzęta,

na ramę lustra rzucił, by po kres czasu tam zostały…

Piach zasypał pałace, pustynia ogrody wchłonęła.

                    Minęły wieki. A ludzie tylko ramę podziwiali.