JESIEŃ ZA JEDNYM ZAMACHEM

    Miałam zacząć pisać ten post wcześniej i zilustrować go zdjęciami złotej, słonecznej jesieni. Właśnie taką jesień mam na zdjęciach z ostatniej, już listopadowej  niedzieli. A tu wczoraj wieczorem spadł pierwszy, bardzo mokry śnieg i przez jakiś czas zrobiło się biało i zimowo. Jednak dziś już po śniegu prawie nie ma śladu, zostało tylko trochę na dachach samochodów i garaży, więc jednak pozostanę przy pięknych, złotojesiennych zdjęciach, jako że są ciepłe i optymistyczne.

    Ale po kolei: jakoś tak w połowie września zobaczyłam w którejś śniadaniówce pomysł na wianek z jabłuszek, takich z ozdobnej odmiany jabłoni, i postanowiłam sobie taki zrobić, bo na trawniku przed moim balkonem od lat taka jabłonka rośnie. W tym roku miała bardzo dużo owoców i to na nisko zwieszonych gałązkach. Już zaczęły spadać i fermentować na ziemi, więc uznałam, że mogę sobie ich nazrywać tyle, żeby wystarczyło na wianek. Nazrywałam też mniejszych jabłuszek z drzew, które rosną niedaleko. Po bezowocnych (nomen omen) poszukiwaniach słomianej podstawy do wianka zrobiłam ją w końcu sama, ale nie ze słomy, tylko ze starych wianków z gałązek, które owinęłam papierem i taśmą jutową. I wzięłam się do przyklejania jabłuszek, co okazało się niełatwe, bo różniły się kształtem i wielkością (te w TV były równiutkie), a klej (z pistoletu) wcale za dobrze nie trzymał. Kokardki są przyczepione w miejscach, skąd odpadły owoce, kiedy już wieszałam wianek. Nie miałam cierpliwości, żeby je na nowo przyklejać.
Efekt był zadowalający, ale wianek długo nie wytrzymał, po miesiącu musiałam go zdjąć; owoce odkleiłam, taśmę jutową też, a podstawę zostawiłam do wykorzystania.

    Pod koniec września chyba, zamówiłam u Tupai kolejną porcję mydeł. Zamawiam je od od jakiegoś czasu (od dwóch lat?) i niezmiennie jestem zadowolona. Tym razem zamówiłam - i dostałam - takie (motylek to gratis):

    Ostatni weekend października spędziłam u mojej Dorotki. Okazało się, że musi, w celu załatwienia ważnej dla niej sprawy, jechać do Bielska-Białej. Zaproponowała, żebym z nią pojechała, a ja się chętnie zgodziłam. Pogoda była cudowna, jechało się świetnie, widoki Beskidu przepiękne, a sprawa została załatwiona po myśli córki i tego samego dnia wróciłyśmy do Warszawy. Mimo lekkiego zmęczenia jestem bardzo zadowolona z tego wyjazdu. Góry w słońcu i w jesiennych kolorach mnie zachwyciły.

    Równie piękne są listopadowe zdjęcia sprzed moich okiem i z pobliskiej ulicy (która jest w zasadzie jedyną w mieście tak długą lipową aleją). Wszędzie niesamowite, jesienne złoto i dywany z liści!

    Ostatnia niedziela też była przepiękna, więc po odprowadzeniu córki na dworzec,  wybrałam się na spacer do lasu i popatrzcie same; czy to wygląda na listopad?

    A Dorotka przyjechała tym razem tylko na jedną dobę, niecałą nawet, bo w sobotę odbyło się w Sklepiku ze świętym spokojem podwójnie ważne dla nas wydarzenie - spotkanie autorskie z Andrzejem Wojciechowskim.

                                            

     To spotkanie na jego prośbę poprowadziłam. Przyznaję, że tremę miałam niewąską, na początku ręce mi się trzęsły, ale ogarnęłam i wyszło fajnie. Andrzej był zadowolony i już zapowiedział, że chce abym poprowadziła jego kolejne  spotkania. Ludziom też się podobało. Kilka osób wprost wyraziło bardzo pozytywne opinie. Jeden pan zapytał, czy jestem dziennikarką (i skąd), a pewna pani bardzo się zdziwiła, kiedy powiedziałam, że to pierwsze prowadzone przeze mnie spotkanie, tak że jestem bardzo podbudowana.

    No i to by było prawie wszystko. Oczywiście biegam na spotkania autorskie, wykłady i koncerty, głównie do Sklepiku, ale i do Książnicy Polskiej, czy do Carpenter Inn, na sesje irlandzkie. No i na zajęcia dance fit, które w końcu ruszyły 12 października z innym instruktorem, bo nasza poprzednia prowadząca w dalszym ciągu leczy kontuzję. Instruktor to tym razem chłopak, tak trzydzieści parę lat na oko, fajny, wesoły, ale trochę ciśnie. Ja muszę nadrabiać, bo nasz poprzedni skład nie wrócił i dołączyłam do grupy o wiele bardziej zaawansowanej, która ćwiczyła przez cały poprzedni sezon. Widziałyśmy nawet przed wakacjami film z ich pokazu na koniec sezonu. Całe szczęście Adrian (instruktor) stosuje fajny myk - możemy sobie nagrać tańce i ćwiczyć w domu. Moja Dorota pokazała, jak odtwarzać filmy na ekranie telewizora, więc odsuwam dywan i poszli! 
Niestety, na ostatnich dwóch zajęciach było tylko po kilka osób, dziewczyny się wykruszają i jeśli tak dalej pójdzie, to grupa będzie rozwiązana (tfu, tfu, tfu, przez lewe ramię!).