 |
| Muszelka |
 |
| Niagarka |
 |
| Muszelka |
sobota, 3 października 2015
Znów pusty wybieg!
Ale tylko trochę i tylko przez jakiś czas. Bella z Mamalinką dotarły do BDB, która - uwaga - założyła blog! Jest tutaj! W tej sytuacji wybieg zapełnią koteczki Barbary:
I najświeższe, sprzed pół minutki! Kocham internet!
Dzień był (nadal jest) wstrząsająco piękny:
czwartek, 1 października 2015
Muszelka, Niagarka, Błyskotek i Bella już w Krakowie!
I ja wyczekiwałam wieści od Mamalinki i Rabarbary, chociaż miałam z Dziefczynkami kontakt telefoniczny z trasy. Dopiero wróciłam do domu i sama mogłam przeczytać relację z "rozpakowywania" zwierzaków już w domu Barbary.
Mamalinka sprawozdała w komentarzach pod wczorajszym postem, przeklejam Jej słowa, bo mogą tam umknąć oraz dzielę się fotkami z wczorajszego wieczora. Koteczki - poza Muszelką - zintegrowały się z Baśką szybko. Ale już wiemy, że Muszelka tak ma.
Mówi Mamalinka:
Koguta Rabarbara dojechała szczęśliwie, jak już wiecie, szybko z resztą zapoznała się z kotami (poza Muszelką, która do osób sobie nieznanych podchodzi z dystansem).
Wyruszyłyśmy rano, koty zapakowałyśmy bezpiecznie w transporterkach. W sumie koty jechały bardzo spokojnie, co jakiś czas tylko Błyskotek dawał o sobie znać, miaucząc kilka razy - najprawdopodobniej meldował chęć i potrzebę skorzystania z toalety. Bella miała małą wpadkę, ale na szczęście na twardo ;) i trochę z mojej winy, bo wiercenie się i dreptanie w tę i nazad po całym aucie zwaliłam na stres podróży, a nie na fizjologię... Potem było już dobrze, zatrzymywałyśmy się co jakiś czas, by Belka te swoje długie chude nożyny rozprostowała trochę i by nieco ochłonęła. Za Sandomierzem uspokoiła się już zupełnie, leżała sobie na tylnym siedzeniu jak królowa jakaś.
W drodze okazało się, że w porannym pośpiechu zapomniałam kociej kuwety ... i trochę czasu lawirowałyśmy po Wieliczce w poszukiwaniu sklepu z kocim osprzętem.
W końcu dojechałyśmy i pewnie ta część historii najbardziej Was ciekawi, prawda?
Po wyładowaniu zwierząt u Basi w domu - Błyskotek zmianę otoczenia przyjął z największym luzem, zwiedził wszystkie kąty w kuchni :) a także omiauczał nogi Koguty, które zapewne skojarzył (i słusznie) z unoszącym się po kuchni zapachem jajecznicy z pomidorami... hmmmm
Niagarka trochę nieswojo na początku, ale potem z zaciekawieniem obeszła pokoje, znalazła dla siebie najlepszą miejscówkę w pokoiku gościnnym na górze i tam czeka, aż do niej dołączę wieczorem - skąd ona wiedziała, że tam mnie Basia ma ulokować - nie wiem :) ale trafiła w 10.
Najbardziej nieśmiała okazała się Muszelka, co mnie wcale nie zdziwiło. Najpierw schowała się za wersalkę, ale po jakimś czasie wyszła i zaczęła obchodzić dom i... szukać jakiegoś smacznego kąska.
W tej chwili są po pierwszych siuśkach kuwetowych i po porcji chrupek.
Błyskotek siedzi na schodach i mruży ślepia. Niagarka krokiem posuwistym przemieszcza się w różne miejsca, a Muszelka właśnie kończy kolację.
Jutro rano udam się z Bellą w dalszą podróż. Najpierw do znajomego do Opola. A pojutrze już do Bogusi.
To tyle. Na pewno jeszcze swoje wrażenia opowie Wam Koguta, jak to wszystko wyglądało z jej punktu widzenia :)
To dla Kurnika relacjonowałam ja, Ola-Mamalinka
A to są zdjęcia z wczoraj, u Oli. Mam tez kilka w komórce, ale nie wiem, gdzie jest kabelek do srucania! Poszukam, może znajdę...
A teraz Barbara:
Jeszcze tylko integracja z rezydentami Barbary budzi trochę niepokoju i jutrzejsza podróż Mamalinki z Bellą. W kółko oglądam filmiki u Ady - tam integracja poszła jak z płatka. Mam nadzieję, prawie pewność, że u Barbary będzie podobnie. Ale kciuki nadal trzymamy!
Baśko, jesteś fajną Babą i dobrym Człowiekiem, co się nie wyklucza bynajmniej!
Najświeższ, bo dzisiejsze zdjęcia! Barbara objaśni, bo poza Błyskotkiem, na zdjęciach Niagarki od Muszelki nie odróżniam. Czy ktoś wie, dlaczego blogger przewraca zdjęcia? Na dysku mam dobrze! Chyba mnie zaraz apopleksja trafi.
Zdjęcie dnia - Niagarka!
PS. Nie jadłam pierożków z kurkami w Ikei. Nawet przeleciało mi to przez głowę, ale miasto było wczoraj tak zakorkowane, że jak przeleciało, tak nie wróciło. Za to jadłam włoskie pierożki z borowikami - aaaa! Poezja!
PS2. Uprasza się o nadsyłanie zdjęć ślubnych sukienek/strojów. Mogą być ślubne zdjęcia i co tam macie.
PS3. Kura zrzeszona - Iza z Kidowa na chwilę otworzyła swój sklepik. Warto tam zajrzeć - te biżutki, mmmm!
Mamalinka sprawozdała w komentarzach pod wczorajszym postem, przeklejam Jej słowa, bo mogą tam umknąć oraz dzielę się fotkami z wczorajszego wieczora. Koteczki - poza Muszelką - zintegrowały się z Baśką szybko. Ale już wiemy, że Muszelka tak ma.
Mówi Mamalinka:
Koguta Rabarbara dojechała szczęśliwie, jak już wiecie, szybko z resztą zapoznała się z kotami (poza Muszelką, która do osób sobie nieznanych podchodzi z dystansem).
Wyruszyłyśmy rano, koty zapakowałyśmy bezpiecznie w transporterkach. W sumie koty jechały bardzo spokojnie, co jakiś czas tylko Błyskotek dawał o sobie znać, miaucząc kilka razy - najprawdopodobniej meldował chęć i potrzebę skorzystania z toalety. Bella miała małą wpadkę, ale na szczęście na twardo ;) i trochę z mojej winy, bo wiercenie się i dreptanie w tę i nazad po całym aucie zwaliłam na stres podróży, a nie na fizjologię... Potem było już dobrze, zatrzymywałyśmy się co jakiś czas, by Belka te swoje długie chude nożyny rozprostowała trochę i by nieco ochłonęła. Za Sandomierzem uspokoiła się już zupełnie, leżała sobie na tylnym siedzeniu jak królowa jakaś.
W drodze okazało się, że w porannym pośpiechu zapomniałam kociej kuwety ... i trochę czasu lawirowałyśmy po Wieliczce w poszukiwaniu sklepu z kocim osprzętem.
W końcu dojechałyśmy i pewnie ta część historii najbardziej Was ciekawi, prawda?
Po wyładowaniu zwierząt u Basi w domu - Błyskotek zmianę otoczenia przyjął z największym luzem, zwiedził wszystkie kąty w kuchni :) a także omiauczał nogi Koguty, które zapewne skojarzył (i słusznie) z unoszącym się po kuchni zapachem jajecznicy z pomidorami... hmmmm
Niagarka trochę nieswojo na początku, ale potem z zaciekawieniem obeszła pokoje, znalazła dla siebie najlepszą miejscówkę w pokoiku gościnnym na górze i tam czeka, aż do niej dołączę wieczorem - skąd ona wiedziała, że tam mnie Basia ma ulokować - nie wiem :) ale trafiła w 10.
Najbardziej nieśmiała okazała się Muszelka, co mnie wcale nie zdziwiło. Najpierw schowała się za wersalkę, ale po jakimś czasie wyszła i zaczęła obchodzić dom i... szukać jakiegoś smacznego kąska.
W tej chwili są po pierwszych siuśkach kuwetowych i po porcji chrupek.
Błyskotek siedzi na schodach i mruży ślepia. Niagarka krokiem posuwistym przemieszcza się w różne miejsca, a Muszelka właśnie kończy kolację.
Jutro rano udam się z Bellą w dalszą podróż. Najpierw do znajomego do Opola. A pojutrze już do Bogusi.
To tyle. Na pewno jeszcze swoje wrażenia opowie Wam Koguta, jak to wszystko wyglądało z jej punktu widzenia :)
To dla Kurnika relacjonowałam ja, Ola-Mamalinka
A to są zdjęcia z wczoraj, u Oli. Mam tez kilka w komórce, ale nie wiem, gdzie jest kabelek do srucania! Poszukam, może znajdę...
A teraz Barbara:
Koty powoli i systematycznie rozpoznają teren, Błyskotek - wiadomo, smarkacz, więc niczego się nie boi, wszystko co nowe jest extra :), właśnie odkrył że specjalnie dla niego suszą się na dużej tekturze orzechy:)) i turlanie ich na wszystkie strony to jest to :))! Muszelka po długim namyśle i obwąchaniu całego domu, uznała że może być :)) i SAMA, z WŁASNEJ WOLI, wskoczyła mi na kolana i rozłożyła się do głaskania :)))!! Najwięcej trudności z orientacją ma biedna Niagarka, z powodu głuchoty i tych zaburzeń błędnika, więc spokojnie dajemy jej czas na poznawanie nowości własną metodą. Naprawdę, cieszę się, że zabrałam je wszystkie, bo widać że im "w kupie rażniej" i że mogły tu przyjechać z Mamalinką - samotne na pewno czułyby się o wiele, wiele gorzej.
Będzie dobrze :D!!
Cdn oczywiście nastąpi, jutro :)
Barbara
Baśko, jesteś fajną Babą i dobrym Człowiekiem, co się nie wyklucza bynajmniej!
Najświeższ, bo dzisiejsze zdjęcia! Barbara objaśni, bo poza Błyskotkiem, na zdjęciach Niagarki od Muszelki nie odróżniam. Czy ktoś wie, dlaczego blogger przewraca zdjęcia? Na dysku mam dobrze! Chyba mnie zaraz apopleksja trafi.
Zdjęcie dnia - Niagarka!
PS. Nie jadłam pierożków z kurkami w Ikei. Nawet przeleciało mi to przez głowę, ale miasto było wczoraj tak zakorkowane, że jak przeleciało, tak nie wróciło. Za to jadłam włoskie pierożki z borowikami - aaaa! Poezja!
PS2. Uprasza się o nadsyłanie zdjęć ślubnych sukienek/strojów. Mogą być ślubne zdjęcia i co tam macie.
PS3. Kura zrzeszona - Iza z Kidowa na chwilę otworzyła swój sklepik. Warto tam zajrzeć - te biżutki, mmmm!
środa, 30 września 2015
O CZYTANIU RAZ JESZCZE
Przeklejam wczorajszego posta, bo się oczywiście zapchało, a czekamy na wieści z drogi od Rabarbary i Mamalinki.
Pozdrawiamy was z Tropikiem na ślicznym zdjęciu Grażyny:)
)
Jak już pisałam, doświadczenia Kreta na polu edukacji czytelniczej dzieci poraziły mnie. Wiedziałam, że dobrze nie jest, ale nie sądziłam, że aż tak. Żeby na całą dużą grupę nie znalazła się jedna czytająca osoba i to taka, która nie wstydziłaby się do tego przyznać! W niektórych środowiskach to zdaje się obciach... Presja grupy jest przygniatająca.
Pisałyśmy, że tu rola rodziców jest nie do przecenienia. No tak , ale co zrobić, jak rodzice nie czytają??? Teraz rodzicami są już ludzie, którzy dorastali w erze komputerów i czytanie nie jest dla nich nawykiem. To jak mają tego nauczyć dzieci? To nie jest zajęcie opłacalne.
Niestety czasem rodzice się dwoją i troją, a dziecię się zaprze i nie będzie czytać i już. Znam osobiście dwa takie przypadki , rodzice są załamani i zastanawiają się co robią źle.
Gdy pracowałam w szkolnej bibliotece to już na przestrzeni 4 lat widziałam, jak bardzo czytelnictwo zanika. Na początku to była młodzież, z którą można było pogadać o literaturze, filmach, zainteresowaniach, o wszystkim, Sami przychodzili pogadać i coś pożyczyć. Osobiście przyczyniłam się do tego, że jeden napisał rewelacyjną pracę maturalną o Salvadore Dali i surrealizmie (skończył szkołę lotniczą w USA...). Potem już tylko lektury, potem pytali o bryki a potem już o nic nie pytali bo nie przychodzili. Internet ich pożarł i spłycił do poziomu mielizny.
Ja wychowywałam się wśród książek dzięki Mamie. To dla niej czytanie było chlebem powszednim, Tato czytał mniej, ale zawsze czytał prasę i lubił książki o II wojnie światowej i biografie. Mama zamiast bajek czytywała mi mity greckie, ale bajki oczywiście też. Znałam całą klasykę dziecięcą, czytywaną po kilka razy. Potem wymieniałam Mamie książki w bibliotece miejskiej i czytałam też to co dla niej pożyczałam. Szczytowo ambitne lektury miałam w klasach od siódmej do trzeciej liceum. Może nie wszystko rozumiałam, ale czytałam... Największym problemem przy wyjeździe na wakacje było jakie książki zabrać i czy tam gdzie jedziemy jest biblioteka:) Oczywiście zwiedzając okolice zawsze trafiło się do księgarni i rodzice nigdy nie odmawiali kupna jeszcze jednej książki .
Od stryja historyka dostałam wspaniałą księgę-skorowidz z powycinanymi literkami i pracowicie robiłam inwentaryzację swojej biblioteki, spędzając na tym zajęciu upojne godziny.
Pamiętam zapach papieru, i nowego , i starego, dotyk okładek, starą, rozlatującą się małą encyklopedię od A do Z. Encyklopedię ową pasjami lubiłam przeglądać, do dziś mam w pamięci czarno-białe rysuneczki, np sztuki neolitycznej. Uczyłam się z niej imion muz, laureatów literackiej nagrody Nobla, flag państw. I nikt mi nie kazał!!!!!! Sama chciałam!!
Czytałam przy jedzeniu i pod kołdrą, na drabinie na podwórku i w podróży. Nie robiłam nigdy błędów ortograficznych i z własnej chęci pomagałam pani w bibliotece szkolnej. A największe wyrzuty sumienia miałam, gdy raz książkę wypożyczoną właśnie z tej biblioteki poplamiłam rosołem...
No cóż, było łatwiej, nie było wtedy internetu... Teraz jest trudniej, bodźców wokół jest o wiele więcej i wybór trudniejszy. Wszystko stało się towarem, książki też. Już znajoma pani w księgarni nie zostawi nic pod ladą, bo lada pęka w szwach. Dużo czasu spędzam z komputerem, za dużo , jak mi się zdaje. Ale w sezonie wiosenno-letnim czytam dużo więcej niż w zimie. A to dlatego, że moje oczy lubią czytać przy świetle dziennym, czytam więc na zewnątrz, na podwórku. Tego roku jednak przygotowuję się do sezonu zimowego, chcę zmienić lampę i żarówki na imitujące światło dzienne no i zastanawiam się nad Kundelkiem... I tu chcę prosić o pomoc i opinie na jego temat. Warto czy nie warto??? A jeśli warto to jaki??? Pomóżcie, drogie koleżanki czytające.
Pozdrowienia dla wszystkich czytelników.
Jak już pisałam, doświadczenia Kreta na polu edukacji czytelniczej dzieci poraziły mnie. Wiedziałam, że dobrze nie jest, ale nie sądziłam, że aż tak. Żeby na całą dużą grupę nie znalazła się jedna czytająca osoba i to taka, która nie wstydziłaby się do tego przyznać! W niektórych środowiskach to zdaje się obciach... Presja grupy jest przygniatająca.
Pisałyśmy, że tu rola rodziców jest nie do przecenienia. No tak , ale co zrobić, jak rodzice nie czytają??? Teraz rodzicami są już ludzie, którzy dorastali w erze komputerów i czytanie nie jest dla nich nawykiem. To jak mają tego nauczyć dzieci? To nie jest zajęcie opłacalne.
Niestety czasem rodzice się dwoją i troją, a dziecię się zaprze i nie będzie czytać i już. Znam osobiście dwa takie przypadki , rodzice są załamani i zastanawiają się co robią źle.
Gdy pracowałam w szkolnej bibliotece to już na przestrzeni 4 lat widziałam, jak bardzo czytelnictwo zanika. Na początku to była młodzież, z którą można było pogadać o literaturze, filmach, zainteresowaniach, o wszystkim, Sami przychodzili pogadać i coś pożyczyć. Osobiście przyczyniłam się do tego, że jeden napisał rewelacyjną pracę maturalną o Salvadore Dali i surrealizmie (skończył szkołę lotniczą w USA...). Potem już tylko lektury, potem pytali o bryki a potem już o nic nie pytali bo nie przychodzili. Internet ich pożarł i spłycił do poziomu mielizny.
Ja wychowywałam się wśród książek dzięki Mamie. To dla niej czytanie było chlebem powszednim, Tato czytał mniej, ale zawsze czytał prasę i lubił książki o II wojnie światowej i biografie. Mama zamiast bajek czytywała mi mity greckie, ale bajki oczywiście też. Znałam całą klasykę dziecięcą, czytywaną po kilka razy. Potem wymieniałam Mamie książki w bibliotece miejskiej i czytałam też to co dla niej pożyczałam. Szczytowo ambitne lektury miałam w klasach od siódmej do trzeciej liceum. Może nie wszystko rozumiałam, ale czytałam... Największym problemem przy wyjeździe na wakacje było jakie książki zabrać i czy tam gdzie jedziemy jest biblioteka:) Oczywiście zwiedzając okolice zawsze trafiło się do księgarni i rodzice nigdy nie odmawiali kupna jeszcze jednej książki .
Od stryja historyka dostałam wspaniałą księgę-skorowidz z powycinanymi literkami i pracowicie robiłam inwentaryzację swojej biblioteki, spędzając na tym zajęciu upojne godziny.
Pamiętam zapach papieru, i nowego , i starego, dotyk okładek, starą, rozlatującą się małą encyklopedię od A do Z. Encyklopedię ową pasjami lubiłam przeglądać, do dziś mam w pamięci czarno-białe rysuneczki, np sztuki neolitycznej. Uczyłam się z niej imion muz, laureatów literackiej nagrody Nobla, flag państw. I nikt mi nie kazał!!!!!! Sama chciałam!!
Czytałam przy jedzeniu i pod kołdrą, na drabinie na podwórku i w podróży. Nie robiłam nigdy błędów ortograficznych i z własnej chęci pomagałam pani w bibliotece szkolnej. A największe wyrzuty sumienia miałam, gdy raz książkę wypożyczoną właśnie z tej biblioteki poplamiłam rosołem...
No cóż, było łatwiej, nie było wtedy internetu... Teraz jest trudniej, bodźców wokół jest o wiele więcej i wybór trudniejszy. Wszystko stało się towarem, książki też. Już znajoma pani w księgarni nie zostawi nic pod ladą, bo lada pęka w szwach. Dużo czasu spędzam z komputerem, za dużo , jak mi się zdaje. Ale w sezonie wiosenno-letnim czytam dużo więcej niż w zimie. A to dlatego, że moje oczy lubią czytać przy świetle dziennym, czytam więc na zewnątrz, na podwórku. Tego roku jednak przygotowuję się do sezonu zimowego, chcę zmienić lampę i żarówki na imitujące światło dzienne no i zastanawiam się nad Kundelkiem... I tu chcę prosić o pomoc i opinie na jego temat. Warto czy nie warto??? A jeśli warto to jaki??? Pomóżcie, drogie koleżanki czytające.
Pozdrowienia dla wszystkich czytelników.
wtorek, 29 września 2015
POST JUŻ NIE BEZIMIENNY czyli O CZYTANIU
Post jest na razie bezimienny, ale ja coś napiszę po południu. Na razie pozdrawiamy was z Tropikiem na ślicznym zdjęciu Grażyny:))
Kretowata swoją opowieścią o spotkaniu z małolatami w szkole postawiła mi włosy na głowie. To jakieś pokolenie analfabetów nam rośnie, które będzie umiało tylko komputery programować...
Już wiem, że post będzie o książkach i czytaniu, ale wybaczcie, dopiero po południu:)))
Już jest popołudnie:) Dobrze, że Hana dodała w tytule , że chodzi o post, bo już niektóre wrażliwe kury zaniepokoiły się, że będziemy znów szukać domu dla jakiegoś biedaka. Na razie na szczęście nie.
Jak już pisałam, doświadczenia Kreta na polu edukacji czytelniczej dzieci poraziły mnie. Wiedziałam, że dobrze nie jest, ale nie sądziłam, że aż tak. Żeby na całą dużą grupę nie znalazła się jedna czytająca osoba i to taka, która nie wstydziłaby się do tego przyznać! W niektórych środowiskach to zdaje się obciach... Presja grupy jest przygniatająca.
Pisałyśmy, że tu rola rodziców jest nie do przecenienia. No tak , ale co zrobić, jak rodzice nie czytają??? Teraz rodzicami są już ludzie, którzy dorastali w erze komputerów i czytanie nie jest dla nich nawykiem. To jak mają tego nauczyć dzieci? To nie jest zajęcie opłacalne.
Niestety czasem rodzice się dwoją i troją, a dziecię się zaprze i nie będzie czytać i już. Znam osobiście dwa takie przypadki , rodzice są załamani i zastanawiają się co robią źle.
Gdy pracowałam w szkolnej bibliotece to już na przestrzeni 4 lat widziałam, jak bardzo czytelnictwo zanika. Na początku to była młodzież, z którą można było pogadać o literaturze, filmach, zainteresowaniach, o wszystkim, Sami przychodzili pogadać i coś pożyczyć. Osobiście przyczyniłam się do tego, że jeden napisał rewelacyjną pracę maturalną o Salvadore Dali i surrealizmie (skończył szkołę lotniczą w USA...). Potem już tylko lektury, potem pytali o bryki a potem już o nic nie pytali bo nie przychodzili. Internet ich pożarł i spłycił do poziomu mielizny.
Ja wychowywałam się wśród książek dzięki Mamie. To dla niej czytanie było chlebem powszednim, Tato czytał mniej, ale zawsze czytał prasę i lubił książki o II wojnie światowej i biografie. Mama zamiast bajek czytywała mi mity greckie, ale bajki oczywiście też. Znałam całą klasykę dziecięcą, czytywaną po kilka razy. Potem wymieniałam Mamie książki w bibliotece miejskiej i czytałam też to co dla niej pożyczałam. Szczytowo ambitne lektury miałam w klasach od siódmej do trzeciej liceum. Może nie wszystko rozumiałam, ale czytałam... Największym problemem przy wyjeździe na wakacje było jakie książki zabrać i czy tam gdzie jedziemy jest biblioteka:) Oczywiście zwiedzając okolice zawsze trafiło się do księgarni i rodzice nigdy nie odmawiali kupna jeszcze jednej książki .
Od stryja historyka dostałam wspaniałą księgę-skorowidz z powycinanymi literkami i pracowicie robiłam inwentaryzację swojej biblioteki, spędzając na tym zajęciu upojne godziny.
Pamiętam zapach papieru, i nowego , i starego, dotyk okładek, starą, rozlatującą się małą encyklopedię od A do Z. Encyklopedię ową pasjami lubiłam przeglądać, do dziś mam w pamięci czarno-białe rysuneczki, np sztuki neolitycznej. Uczyłam się z niej imion muz, laureatów literackiej nagrody Nobla, flag państw. I nikt mi nie kazał!!!!!! Sama chciałam!!
Czytałam przy jedzeniu i pod kołdrą, na drabinie na podwórku i w podróży. Nie robiłam nigdy błędów ortograficznych i z własnej chęci pomagałam pani w bibliotece szkolnej. A największe wyrzuty sumienia miałam, gdy raz książkę wypożyczoną właśnie z tej biblioteki poplamiłam rosołem...
No cóż, było łatwiej, nie było wtedy internetu... Teraz jest trudniej, bodźców wokół jest o wiele więcej i wybór trudniejszy. Wszystko stało się towarem, książki też. Już znajoma pani w księgarni nie zostawi nic pod ladą, bo lada pęka w szwach. Dużo czasu spędzam z komputerem, za dużo , jak mi się zdaje. Ale w sezonie wiosenno-letnim czytam dużo więcej niż w zimie. A to dlatego, że moje oczy lubią czytać przy świetle dziennym, czytam więc na zewnątrz, na podwórku. Tego roku jednak przygotowuję się do sezonu zimowego, chcę zmienić lampę i żarówki na imitujące światło dzienne no i zastanawiam się nad Kundelkiem... I tu chcę prosić o pomoc i opinie na jego temat. Warto czy nie warto??? A jeśli warto to jaki??? Pomóżcie, drogie koleżanki czytające.
Pozdrowienia dla wszystkich czytelników.
Już jest popołudnie:) Dobrze, że Hana dodała w tytule , że chodzi o post, bo już niektóre wrażliwe kury zaniepokoiły się, że będziemy znów szukać domu dla jakiegoś biedaka. Na razie na szczęście nie.
Jak już pisałam, doświadczenia Kreta na polu edukacji czytelniczej dzieci poraziły mnie. Wiedziałam, że dobrze nie jest, ale nie sądziłam, że aż tak. Żeby na całą dużą grupę nie znalazła się jedna czytająca osoba i to taka, która nie wstydziłaby się do tego przyznać! W niektórych środowiskach to zdaje się obciach... Presja grupy jest przygniatająca.
Pisałyśmy, że tu rola rodziców jest nie do przecenienia. No tak , ale co zrobić, jak rodzice nie czytają??? Teraz rodzicami są już ludzie, którzy dorastali w erze komputerów i czytanie nie jest dla nich nawykiem. To jak mają tego nauczyć dzieci? To nie jest zajęcie opłacalne.
Niestety czasem rodzice się dwoją i troją, a dziecię się zaprze i nie będzie czytać i już. Znam osobiście dwa takie przypadki , rodzice są załamani i zastanawiają się co robią źle.
Gdy pracowałam w szkolnej bibliotece to już na przestrzeni 4 lat widziałam, jak bardzo czytelnictwo zanika. Na początku to była młodzież, z którą można było pogadać o literaturze, filmach, zainteresowaniach, o wszystkim, Sami przychodzili pogadać i coś pożyczyć. Osobiście przyczyniłam się do tego, że jeden napisał rewelacyjną pracę maturalną o Salvadore Dali i surrealizmie (skończył szkołę lotniczą w USA...). Potem już tylko lektury, potem pytali o bryki a potem już o nic nie pytali bo nie przychodzili. Internet ich pożarł i spłycił do poziomu mielizny.
Ja wychowywałam się wśród książek dzięki Mamie. To dla niej czytanie było chlebem powszednim, Tato czytał mniej, ale zawsze czytał prasę i lubił książki o II wojnie światowej i biografie. Mama zamiast bajek czytywała mi mity greckie, ale bajki oczywiście też. Znałam całą klasykę dziecięcą, czytywaną po kilka razy. Potem wymieniałam Mamie książki w bibliotece miejskiej i czytałam też to co dla niej pożyczałam. Szczytowo ambitne lektury miałam w klasach od siódmej do trzeciej liceum. Może nie wszystko rozumiałam, ale czytałam... Największym problemem przy wyjeździe na wakacje było jakie książki zabrać i czy tam gdzie jedziemy jest biblioteka:) Oczywiście zwiedzając okolice zawsze trafiło się do księgarni i rodzice nigdy nie odmawiali kupna jeszcze jednej książki .
Od stryja historyka dostałam wspaniałą księgę-skorowidz z powycinanymi literkami i pracowicie robiłam inwentaryzację swojej biblioteki, spędzając na tym zajęciu upojne godziny.
Pamiętam zapach papieru, i nowego , i starego, dotyk okładek, starą, rozlatującą się małą encyklopedię od A do Z. Encyklopedię ową pasjami lubiłam przeglądać, do dziś mam w pamięci czarno-białe rysuneczki, np sztuki neolitycznej. Uczyłam się z niej imion muz, laureatów literackiej nagrody Nobla, flag państw. I nikt mi nie kazał!!!!!! Sama chciałam!!
Czytałam przy jedzeniu i pod kołdrą, na drabinie na podwórku i w podróży. Nie robiłam nigdy błędów ortograficznych i z własnej chęci pomagałam pani w bibliotece szkolnej. A największe wyrzuty sumienia miałam, gdy raz książkę wypożyczoną właśnie z tej biblioteki poplamiłam rosołem...
No cóż, było łatwiej, nie było wtedy internetu... Teraz jest trudniej, bodźców wokół jest o wiele więcej i wybór trudniejszy. Wszystko stało się towarem, książki też. Już znajoma pani w księgarni nie zostawi nic pod ladą, bo lada pęka w szwach. Dużo czasu spędzam z komputerem, za dużo , jak mi się zdaje. Ale w sezonie wiosenno-letnim czytam dużo więcej niż w zimie. A to dlatego, że moje oczy lubią czytać przy świetle dziennym, czytam więc na zewnątrz, na podwórku. Tego roku jednak przygotowuję się do sezonu zimowego, chcę zmienić lampę i żarówki na imitujące światło dzienne no i zastanawiam się nad Kundelkiem... I tu chcę prosić o pomoc i opinie na jego temat. Warto czy nie warto??? A jeśli warto to jaki??? Pomóżcie, drogie koleżanki czytające.
Pozdrowienia dla wszystkich czytelników.
niedziela, 27 września 2015
Post dla Mamalinki
Wszystkie czekamy, aż zwierzęta Mamalinki szczęśliwie dotrą do domu Inkwizycji. Nie wiem, czy Inkwi będzie miała głowę, żeby coś nam pisnąć, wątpię, bo wyobrażam sobie to zamieszanie.
Wszystko idzie dobrze, Mamalinka pisze, że Brylant i kozy są spokojne, Aura również, tylko kogut Tadeusz podskakuje, jak to kogut. Około 23.00 powinni dotrzeć na miejsce, a więc są już niedaleko. Najgorzej ma teraz Mamalinka.
Codziennie musi się z kimś rozstawać, jeszcze pożegna koty, Bellę i dwie kozy. I musi robić dobrą minę ze względu na dzieci. Mnie trudno powstrzymać łzy, a co tu mówić o Niej. Pocieszam Ją, że żadnemu zwierzakowi nie stała się krzywda, poza tęsknotą z obu stron. Jestem przekonana, że będą szczęśliwe w nowych domach, a Mamalinka z lżejszym sercem rozpocznie nowy etap w życiu. Mamalinko, jesteśmy tu i będziemy kiedy tylko zechcesz! Będziemy naganiać w Twoją stronę prądy, fluidy, energię i dobre myśli. Uda Ci się, zobaczysz!
Życie zasadniczo jest piękne, ale bywa też niezłą zołzą. Mamalinka jest teraz na zołzowatym etapie i przyszłość jawi się jako wielka niewiadoma, a banalne słowa pociechy tylko człeka wkurzają. Mamalinko, to minie, uklepie się, wyprostuje i ułoży, bo łaski nie robi. Uwierz mnie - doświadczonej!
Trzymamy pazureiry, kciuki i zaklinamy rzeczywistość. Twoje zwierzęta są w dobrych rękach!
Wszystko idzie dobrze, Mamalinka pisze, że Brylant i kozy są spokojne, Aura również, tylko kogut Tadeusz podskakuje, jak to kogut. Około 23.00 powinni dotrzeć na miejsce, a więc są już niedaleko. Najgorzej ma teraz Mamalinka.
Życie zasadniczo jest piękne, ale bywa też niezłą zołzą. Mamalinka jest teraz na zołzowatym etapie i przyszłość jawi się jako wielka niewiadoma, a banalne słowa pociechy tylko człeka wkurzają. Mamalinko, to minie, uklepie się, wyprostuje i ułoży, bo łaski nie robi. Uwierz mnie - doświadczonej!
Uwaga, suplement! Zdjęcia z zaćmienia autorstwa Ognio, który ofiarnie tkwił na gumnie ze statywem coś ze trzy godziny. Ja w tym czasie chrapauam.
W oczekiwaniu:
 |
| Ta dziwna pałka z kropkami to jest lecący samolot! Aparat jest ustawiony na długi czas naświetlania - w tym czasie samolot się przemieścił (jak to samolot) i stąd ten efekt. |
sobota, 26 września 2015
Słowo na sobotę wieczór
Ech, Kury, Kurencje! Z zapchanym wybiegiem żyć się nie da. Wprawdzie gdaczę na żywo z moją osobistą siostrą, ale sama świadomość, że gdakać w Kurniku nie ma gdzie, nie daje mi spokoju. Czuję się nieswojo jakoś.
Trochę martwiłyśmy się o Tempo Giusto, która walczy z niekoniecznie planowanym remontem i nie tylko. TG przysłała zdjęcia, które mówią wszystko. Aż mnie zesłabił ten wstrząsający widok. Trochę wszak pocieszył mnie widok RÓŻOWEGO pianina:). Tempo, myśl o tym, jak ślicznie będzie po!
od razu zrobi wam się lepiej, hrehre :)
na zdjęciach moja kuchnia i dwa pokoje.
na pierwszym zdjęciu tablet uparcie łapał ostrość na ścianie, a ja nie miałam czasu się z nim bawić.
buziaki!
Tempo Giusto
Trochę martwiłyśmy się o Tempo Giusto, która walczy z niekoniecznie planowanym remontem i nie tylko. TG przysłała zdjęcia, które mówią wszystko. Aż mnie zesłabił ten wstrząsający widok. Trochę wszak pocieszył mnie widok RÓŻOWEGO pianina:). Tempo, myśl o tym, jak ślicznie będzie po!
Szanowne Kurencje i Ty, RaBarbaro!
skoroście zaczęły o sprzątaniu, to sobie popatrzcie.Tempo Giusto
piątek, 25 września 2015
O niejesieni
Czy wiecie, że w jeden, wczorajszy wieczór udało nam się nagdakać 492 komentarze? Że też nie zgłosił się jeszcze żaden potentat w dziedzinie żywienia drobiu, jak postuluje Rucianka, lub inny specjalista od uszczęśliwiania kur w sprawie reklamy w Kurniku! Napełniłby Skarpetę i nie byłoby problemów natury prawno-podatkowej, Skarpeta hojną ręką rozdawałaby dobra... ech...
Patrzcie, jak mi wujek gugiel w swej szczodrobliwości zdjęcie podrasował:
I na koniec, muszę, bo się uduszę. To komentarz Ninki z poprzedniego wpisu, ale tam nie da się wejść. Za trzecim razem mi się udało:
No, nie!!! Byłam o jakieś 500 komentarzy do tyłu! Musiałam przeczytać wszystkie, żeby się nie powtarzać; co prawda są sugestię, żeby zakończyć zabawę, ale ja muuuszę!
Wytwórnia koców z surowców naturalnych. Kocanka piaskowa.
Zapewniam miłe towarzystwo (możliwość rozszerzenia usługi). Miłek Adonis.
Sprostam bez względu na okoliczności. Storczyk męski.
Swojskie jadło. Barszcz zwyczajny.
Leczenie chorób reumatycznych. Podagrycznik.
Wygram każdy festiwal piosenki. Brodaczka nadobna.
Pasożyty usuwam. Gnidosz.
Wyroby pończosznicze. Podkolan biały.
Usługi fryzjerskie. Grzebieniowiec.
No, może wystarczy... na razie :))))))))))
Ale ja nie o tym. Czytam Wasze meldunki meteo - a to, że zimno, a to, że leje. Dzie ja się pytam???
Proszę, to są zdjęcia flory sprzed 10 minut:
I fauny:
 |
| Fotel należy do Wałka. Tylko z rzadka ktoś na nim przysiądzie - z niewiedzy, albo roztargnienia |
 |
| Wampiry odstraszam, tanio - czosnek |
Jeśli to jest jesień, to ja poproszę. I do tego piąteczek!
I na koniec, muszę, bo się uduszę. To komentarz Ninki z poprzedniego wpisu, ale tam nie da się wejść. Za trzecim razem mi się udało:
No, nie!!! Byłam o jakieś 500 komentarzy do tyłu! Musiałam przeczytać wszystkie, żeby się nie powtarzać; co prawda są sugestię, żeby zakończyć zabawę, ale ja muuuszę!
Wytwórnia koców z surowców naturalnych. Kocanka piaskowa.
Zapewniam miłe towarzystwo (możliwość rozszerzenia usługi). Miłek Adonis.
Sprostam bez względu na okoliczności. Storczyk męski.
Swojskie jadło. Barszcz zwyczajny.
Leczenie chorób reumatycznych. Podagrycznik.
Wygram każdy festiwal piosenki. Brodaczka nadobna.
Pasożyty usuwam. Gnidosz.
Wyroby pończosznicze. Podkolan biały.
Usługi fryzjerskie. Grzebieniowiec.
No, może wystarczy... na razie :))))))))))
czwartek, 24 września 2015
PISZĄ ROŚLINY OGŁOSZENIA CZ.II
Zapewne starsze stażem Kury pamiętają naszą zabawę w zwierzęce ogłoszenia z początków naszego blogowania. Płakałyśmy ze śmiechu przez kilka dni, nie odrywając się od komputera i wymyślając coraz to nowe ogłoszenia. Oczywiście nie tylko my, ale i wszystkie Kury stowarzyszone, które wykazały się niebotyczną inwencją i zaskakującymi skojarzeniami. Można sobie zajrzeć tu:
http://dzikakurawpastelowym.blogspot.com/2014/04/a-gdyby-tak.html
http://dzikakurawpastelowym.blogspot.com/2014/04/a-gdyby-tak-czesc-druga.html
http://dzikakurawpastelowym.blogspot.com/2014/04/a-gdyby-tak-odsona-trzecia.html
http://dzikakurawpastelowym.blogspot.com/2014/04/a-gdyby-tak-odsona-czwarta-i-ostatnia.html
W kolejnych odsłonach proszę czytać tylko komentarze!!!! Jak która ma depresję jesienną to gwarantuję, że ucieknie ona gdzie pieprz rośnie! Czarny Kocie, zaopatrz się w pampersy, bo w twoim stanie trudno utrzymać...
Mnie się też to skojarzyło i pomyślałam, że nie tylko zwierzęta mogłyby pisać ogłoszenia, ale i rośliny na przykład. Wiele z nich ma nazwy aż proszące się o jakieś zabawne skojarzenia, np :
"Zapiszę się na kurację odmładzającą. Starzec"
"Chętnie poparzę odpłatnie. Pokrzywa"
"Wynajmę się do pasienia gęsi. Gęsiówka"
"Korale sprzedam. Jarzębina"
"Poprowadzę browar. Piwonia"
I tak dalej, i tak dalej...
Czekamy na inwencję Kur stowarzyszonych:))))
http://dzikakurawpastelowym.blogspot.com/2014/04/a-gdyby-tak.html
http://dzikakurawpastelowym.blogspot.com/2014/04/a-gdyby-tak-czesc-druga.html
http://dzikakurawpastelowym.blogspot.com/2014/04/a-gdyby-tak-odsona-trzecia.html
http://dzikakurawpastelowym.blogspot.com/2014/04/a-gdyby-tak-odsona-czwarta-i-ostatnia.html
W kolejnych odsłonach proszę czytać tylko komentarze!!!! Jak która ma depresję jesienną to gwarantuję, że ucieknie ona gdzie pieprz rośnie! Czarny Kocie, zaopatrz się w pampersy, bo w twoim stanie trudno utrzymać...
Mnie się też to skojarzyło i pomyślałam, że nie tylko zwierzęta mogłyby pisać ogłoszenia, ale i rośliny na przykład. Wiele z nich ma nazwy aż proszące się o jakieś zabawne skojarzenia, np :
"Zapiszę się na kurację odmładzającą. Starzec"
"Chętnie poparzę odpłatnie. Pokrzywa"
"Wynajmę się do pasienia gęsi. Gęsiówka"
"Korale sprzedam. Jarzębina"
"Poprowadzę browar. Piwonia"
I tak dalej, i tak dalej...
Czekamy na inwencję Kur stowarzyszonych:))))
PISZĄ ROŚLINY OGŁOSZENIA...
Zapewne starsze stażem Kury pamiętają naszą zabawę w zwierzęce ogłoszenia z początków naszego blogowania. Płakałyśmy ze śmiechu przez kilka dni, nie odrywając się od komputera i wymyślając coraz to nowe ogłoszenia. Oczywiście nie tylko my, ale i wszystkie Kury stowarzyszone, które wykazały się niebotyczną inwencją i zaskakującymi skojarzeniami. Można sobie zajrzeć tu:
W kolejnych odsłonach proszę czytać tylko komentarze!!!! Jak która ma depresję jesienną to gwarantuję, że ucieknie ona gdzie pieprz rośnie! Czarny Kocie, zaopatrz się w pampersy, bo w twoim stanie trudno utrzymać...
Mnie się też to skojarzyło i pomyślałam, że nie tylko zwierzęta mogłyby pisać ogłoszenia, ale i rośliny na przykład. Wiele z nich ma nazwy aż proszące się o jakieś zabawne skojarzenia, np :
"Zapiszę się na kurację odmładzającą. Starzec"
"Chętnie poparzę odpłatnie. Pokrzywa"
"Wynajmę się do pasienia gęsi. Gęsiówka"
"Korale sprzedam. Jarzębina"
"Poprowadzę browar. Piwonia"
I tak dalej, i tak dalej...
Czekamy na inwencję Kur stowarzyszonych:))))
Subskrybuj:
Posty (Atom)